Archive
Categories
Recent Comments

    Libië: Actie tegen Sarkozy voor „misdaden tegen het mensdom“ op de manier

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    door Friederike Beck

    Oorspronkelijke titel Libyen: Van gegenSarkozy van Klage van wegen„gegen Verbrechen auf van de matrijzenMenschlichkeit „DEM gepubliceerde Weg, 26 september, 2011, op Friederikes Becklog

    Vertaling door Google, herzien door MKH

    [Friederike Beck is onder begaafdste journalisten van Duitsland de. Haar boekDas guttenberg-Dossier (het Dossier Guttenberg die) is, transatlantische netwerken van invloed behandelen, uitgegeven vroeger in dit jaar. Zij is een regelmatige kroniekschrijver van het tijdschrift Zeitgeist, een kritiek tijdschrift voor heretics en free-thinkers, die gevestigde heersende stromingsmeningen uitdagen.]

    Verre van Duitse media bereidt schijnwerper drie van de meest geëerbiedigde advocaten in Frankrijk een klacht voor misdaden tegen het mensdom voor vóór Franse rechtbanken. Zij zullen de belangen van de slachtoffers van het aan de gang zijnde bombarderen van de NAVO in Libië vertegenwoordigen. Gedaagde: Nicolas Sarkozy.

    De advocaten zijn niemand minder dan vroegere Franse Minister van Buitenlandse Zaken Roland Dumas, uiterst welsprekend Marcel Ceccaldi, en beroemde en bekende Michel Vergès.

    Dumas is ook bereid om Muammar Gaddafi voor het Internationale Misdadige Hof in Den Haag te verdedigen, dat een internationaal arrestatiebevel tegen de dictator heeft uitgegeven. Hij zei: „Als zij hem vinden, zullen zij hem als Bin Laden doden. Sommige staten usurperen nu het recht – tegen elke internationale wet te doden. “

    De procureur Vergès, geboren in Vietnam en de zoon van een Vietnamese vrouw en een Fransman herinnert aan de toepassing van Agent Orange door de troepen van de V.S. tijdens de Oorlog en het feit dat van Vietnam NAVO voor maanden zelfs kernkoppen gebruikt heeft die uitgeput uranium bevatten – een ongerust makende vergelijking!

    De 88 éénjarigen Dumas (minister van Buitenlandse Zaken onder Mitterand) waren samen met Vergès in Mei in Tripoli. Zij namen contact met de slachtoffers en de overlevenden van de aanvallen van de NAVO op, van wie 30 een mandaat aan de advocaten uitgaven.

    Scherp-tongued Ceccaldi rapporteerde dat het bombarderen macht, water en andere leveringsfaciliteiten had geraakt en wijst op: „Na vijf maanden van dagelijks het bombarderen door NAVO en duizenden dode mensen zal ophouden steunend het regime – eenvoudig omdat zij de geen langere situatie bevinden. “

    Ceccaldi legt een ander interessant aspect voor: Westelijke leadershave verloor hun draad wegens de eerste ernstige uitdaging die naar Libië verwijzen. „Als zij de processen tegenhouden die aan hof worden gebracht, zal dit voor eens en voor altijd bewijsmateriaal zijn dat de Westelijke Rechtvaardigheid niet door wet, maar door de politici wordt beslist -. “

    ICC in Den Haag geniet van weinig prestige buiten Europa, aangezien het tot dusver slechts Afrikanen heeft behandeld. Wit overtredersà La Tony Blair, George Bush, Dick Cheney en Donald Rumsfield is daar geen kwestie.

    De Franse ex-buitenlandse minister verklaarde ook dat hij „werd verrast dat deze opdracht (van de NAVO), die was begonnen om burgers te beschermen, op het punt staat hen te doden.“ Het werd beschreven als „brutale agressie tegen een soeverein land“.
    Michel Vergès ook spaarde geen kritiek, die de landen van de Atlantische alliantie“ moordenaars“ roepen. De „Franse staat“, volgens hem, wordt „in werking gesteld door misdadigers en moordenaars. Wij zullen onderaan de muur van stilte „scheuren.

    ***
    Elites in het sarkozy-Land, één van de belangrijkste daders in de oorlog van agressie tegen Libië, bevinden niet volledig duidelijk zich verenigd achter hun Eerste minister. De oorlog in Libië wordt zelfs sloppily genoemd „La guerre Sarkozy BHL contre Kadhafi“.

    BHL (= Bernard Henry Levy), de miljonair, de filosoof en de politieke activist, hadden eerste besprekingen met de „rebellenleiders“ als een soort substituut minister van Buitenlandse Zaken in een speciale opdracht in Benghazi – uit wiens naam van om het even welke aard. Hij adviseerde Sarkozy om de rebellenraad officieel te erkennen, die hij op 03/10/2011 – zonder de daadwerkelijke Franse minister van Buitenlandse Zaken Juppé die worden geïnformeerd – de laatstgenoemden afgestoten wordt gezegd om gevoeld te hebben deed.

    ***
    Het bombarderen van een land zonder enige significante luchtdefensie is lafaard en het doen walgen. Heeft de politieke klasse van Duitsland die Westerwelle een verklaring van eerbied en een bescheiden loyaliteit aan NAVO wegens zijn het succesvolle bombarderen van Libië afperste nu blijkbaar zijn vrede met de militaire „oplossingen“ gemaakt.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Liberale en Conservatieve Kritiek van Mohammedanisme

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Een tekst die oorspronkelijk in het Duits op pi-news.net („Liberale und konservative Islamkritik“) wordt gepubliceerd, benadrukkend het ideologische hiaat tussen de twee vleugels van de anti-Islamitische beweging in Europa, en bepleitend een conservatievere kritiek van Mohammedanisme.

    Ik hoop de inheemse Engelse sprekers de vele fouten in de vertaling zullen excuseren. Ik kon hen vermeden hebben door de vertaling eerst neer te schrijven, dan voorlezend. Maar dit is een video, en ik was van plan zijn mondeling karakter te bewaren.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Waarom de „slimme defensie“ het tegengestelde van slimme defensie is

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    door Skeptizissimus, 10 oktober, 2011, vertaling door Google

    Eerst en vooral: de defensie is waarschijnlijk de belangrijkste eerste vereiste voor de onbetwiste soevereiniteit van een land. En de soevereiniteit in internationale wet en staatswet omvat de integriteit van nationaal grondgebied en de besluiten van overheid.

    Hen die omhoog wat minimale overblijvende sympathie voor de Bondsrepubliek en misschien hebben bewaard hopen zelfs in het geheim dat de media niet worden aangepast alsof door een onzichtbare kracht, met nieuw het onderzoeksalgoritme van Google, naar de term „slimme defensie“ kan zoeken. Verrassing! Geen Duitstalige krant of televisiepost rapporteerde over de resultaten van het ondertekenen van de conferentie van Brussel van de defensieministers van de NAVO.

    Dank aan de semi-overheid Russische RIA-Novosti, is er gelukkig een kleine verduidelijking:

    Opnieuw, wordt een stuk van de resterende overblijvende soevereiniteit van Duitsland en van alle Lidstaten geërodeerd. De defensie van NAVO moet op het gebied van „worden gemaakt efficiëntere“ bewapening.

    [Gelezen meer…]

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Jihad System of is Mohammedanisme Compatibel met Westelijke Beschaving?

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    De volgende video is de Engelse vertaling van het uittreksel van een toespraak die ik in november 2010 in Frankfurt heb gemaakt, waarin ik enkele centrale ideeën van mijn boek „Das Dschihadsystem“ ontwikkelde.

    Aangezien dit mijn eerste Internet video is, en ik slechts basismateriaal gebruikte, te beoordelen gelieve te kritisch niet de videokwaliteit. ;-)

    De Duitse originele video is beschikbaar hier:

    http://www.youtube.com/watch?v=eBCtdId15tk&feature=results_video&playnext=1&list=PL66D901554C592586

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Vijandigheid naar Deel III van Duitsers: Witte Schuld en Islamitisch Chauvinisme

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Vijandigheid naar Deel III van Duitsers:
    Witte Schuld en Islamitisch Chauvinisme

    Geschreven door Manfred Kleine-Hartlage

    Vertaald door J M Damon

    Een vertaling van een Duitse blog wordt gepost die bij

    [Uit na maakt Deel III van mijn lezing „Vijandigheid naar de Duitsers – Nemend Voorraad“ die aan Institut für Staatspolitik (Instituut voor het Beleid van de Staat) als deel van het 18de Colloquium van Berlijn op 16 Juli 2011.] werd voorgesteld

    Uitbreiding van Paradign van anti Duitse Vijandigheid
    aan het Volledige Westen

    Zoals wij hebben gezien, er bestaat vijandigheid naar Duitsland en Duitsers op drie niveaus.
    Voor het laagste (eerste) niveau, is het het soort vijandigheid of antagonisme dat naar een specifieke Volk of mensen wordt geleid (in ons geval de Duitsers.)
    Op dit niveau behandelen wij eenvoudige wrok daterend aan vroegere antagonismen (zoals die met de Polen, de Engelsen en de Joden.)
    Voor een hoger (tweede) niveau, is de anti Duitse vijandigheid de uitdrukking van een soort globalistic ideologie.
    Duitsland werd historisch verondersteld om de prinipal antagonist te zijn (het „wezenlijke kwaad“), en Duitsland kon opnieuw deze manier worden gezien.
    Deze antagonismen hebben geleid tot vijandigheid op een abstracter (derde) niveau.
    Het antagonisme tegen de Duitse mensen maakt deel uit van een ideologisch syndroom dat tegen het bestaan van nationale groepen, in het bijzonder tegen wit zelf wordt geleid.

    Momenteel, is de anti Duitse ideologie universalized aan een Wit Paradigma van de Schuld geweest. Volgens het Witte Paradigma van de Schuld, worden de witte volkeren belast met schuld wegens hun kwade aard. Het paradigma omvat de uitbreiding van anti Duitse ideologie aan alle landen van het Westen, en hun „schuld“ neemt diverse vormen met inbegrip van kolonialisme, de uitroeiing van Indianen (samen met andere inheemse volkeren) en zelfs de Afrikaanse slavernij.

    De witte mensen worden beschuldigd van de Afrikaanse slavernij ondanks het feit dat het een korte onderbreking in Westelijke cultuur was en verder een instelling heilig door Allah, in overeenstemming met Islamitische wet is. Het wordt nog unofficially uitgeoefend in vele Islamitische landen en in Afrika nog uitgeoefend als het Westen het niet had afgeschaft. Volgens het Witte Paradigma van de Schuld, moeten de Westelijke naties voor hun schuld door hun land aan invasie over te geven door niet blanke volkeren van overal ter wereld betalen. Dit „politiek correcte“ paradigma heeft zelfvernietiging aan een officiële deugd en morele verplichting in bijna alle Westelijke landen opgeheven.

    Deze zelf-verplicht gestelde volkerenmoord in het Westen impliceert slechts meer dan het toelaten van massa in-migratie, aangezien de Globalisme poogt meer dan enkel nationale groepen af te schaffen. In overeenstemming met zijn ontstaan van de Verlichting, en in naam van de Utopie van de zelf-Gecreeerde Mens, neemt het doel bij alle reeds bestaande banden.

    Omvat onder deze banden worden de familie en alle geslacht-specifieke differentiaties. In deze aanval op Westelijke instellingen, gebruikt de Globalisme wachtwoorden zoals „geslacht integratie“ en „lapwerkfamilies,“ en het bepleit homoseksualiteit, hedonistic seksuele moraal, abortus; enz.
    Zich in het algemeen, verzet de Globalisme het idee dat de mens kan zijn meer dan een geatomiseerd individu, en het verwerpt de mogelijkheid dat de mens deel van een transcendent totaliteit, een integraal deel van een natuurlijke vooruitgang van generaties kan uitmaken. Blijkbaar kunnen wij niet het idee van verantwoordelijkheid voor die volledig uitstoten geboren na ons – blijkbaar is het geboren in ons.

    Nochtans, is globalistic utopianism in het verjagen van het van zijn embedment in een daadwerkelijke ketting van generaties geslaagd en het naar een totaal abstract niveau overgebracht. Dit was al gemakkelijker omdat de verantwoordelijkheid voor een abstracte „Mensheid“ of „Verwezenlijking“ ideaal gezien geschikt is om het individu van echte verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven evenals het leven van zijn kinderen te verlichten.
    Het „zo bevrijde“ individu betaalt voor zijn „bevrijding“ met politieke steun voor min of meer totalitaire projecten voor de vervoering van al mensheid.

    Onnodig te zeggen, heeft de Globalisme tot doel om godsdienst (vooral Christendom) van zijn authenticiteit te ontnemen, aangezien de officiële Christenen met staat over het afkondigen gaan dat „alle godsdiensten voor het zelfde doel“ streven. Dit idee is hoogst verdacht aan de aanhangers van „alle godsdiensten“ behalve Christendom, maar het irriteert Westerlingen neen dan meer het traditionele en duidelijke bezwaar: als alle godsdiensten voor het zelfde ding streven, waarom zijn er zo vele verschillende godsdiensten? De eis van de Christelijke godsdienst aan waarheid, waarvan centrale geloofspunten de overtuiging omvat dat de Mens alleen niet kan terugkopen, onderbreekt totstandbrenging van de Verlichting Utopie. Om deze reden, moet zeer weinig traditionele godsdienstige folklore overleven.

    Het is noodzakelijk voor Globalists om dit ideologische syndroom in meer dan enkel onze hoofden te verankeren, nochtans. Als dat was wordt dat alles vereist, kon het gemakkelijk door argumentatie worden verplaatst. Het syndroom wordt ook verankerd structureel in een elite internationaal netwerk de waarvan aanhangers worden verplicht om dit ideologische paradigma te steunen. Bovendien is het inbegrepen in talloze gevarieerde staat en niet-gouvernementele instellingen. De kracht die de wil en de capaciteit voor zelf-bewering onder Europese volkeren ondermijnt is niet alleen ideologie zelf, maar eerder een complexe structuur die op deze ideologie voortbouwt en aan de vernietiging van onze volkeren voortgebouwd.

    Islamitisch Chauvinisme

    De structuren van familie, Volk en godsdienst hebben traditioneel solidariteit in de Westelijke maatschappijen verstrekt, maar zij worden nu ideologisch ontmanteld. De westelijke maatschappijen worden nu geatomiseerd terwijl geconfronteerd met massieve immigratie door Moslims, de van wie maatschappij niet besmet met zelfvernietigende ideologieën is.

    Men begrijpt goed dat het Mohammedanisme eenvoudig een godsdienst maar eerder een geen sociale ideologie en sociale orde eveneens is. Het is een sociale orde die self-stabilizing geprogrammeerd om is te zijn. Het mohammedanisme beklemtoont alles die de menselijke maatschappij samen houdt. Het breekbare en complexe evenwicht van centrifugaal en middelpuntzoekende krachten, vrijheden en beperkingen, rechten en plichten dat altijd de Christelijke maatschappijen heeft gekenmerkt is buitenlands aan Mohammedanisme. Vandaag is dit saldo onderbroken in het Westen door centrifugaal en vrijmakende krachten die de overhand hebben bereikt.

    Het onderscheid tussen „wij“ en „u,“ tussen gelovigen en ongelovigen, zijn van centraal belang aan de godsdienst van Mohammedanisme. Dit onderscheid is geen samenvallend toevoegsel van de Middeleeuwen die willekeurig van hun godsdienst kan worden geschrapt. Eerder, is het inherent aan hun beelden van God en de mens.
    Als de Mens niet in het beeld van God wordt gemaakt, als Christenen en Joden stipuleer, maar is in plaats daarvan zuiver uitvinding en bezit, in feite een slaaf van zijn Schepper, dan is de totale voorlegging aan Allah („Mohammedanisme“) de enige juiste verhouding.
    Aldus zijn Moslims a priori beter mensen dan niet-moslims, aangezien niet-moslims zich tegen Allah verzetten, die door hun eigenlijk bestaan gepikeerd is.
    Tot steun van dergelijke onverdraagzaamheid spaart de Koran geen scherpe kritieken van haat tegen „ongelovigen“ van wie minderwaardigheid en depravity uit een basisveronderstelling van Mohammedanisme bestaat. Aldus moet de Wet van Vijandschap in feite tussen Moslims en niet-moslims tot de triomf wereldwijd van Mohammedanisme blijven.

    Onder dergelijke veronderstellingen, kan een ethos van zelf-kritiek zich niet ontwikkelen.
    De koran verzet zich de bijbelse waarschuwings „Rechter niet, tenzij u ook wordt beoordeeld“ met „wij de beste maatschappij die ooit onder mensen bestond zijn, streven wij voor het goed en verbieden het kwaad, en wij geloven in Allah.“ Zijn overhemd kan natuurlijk behaaglijker passen dan zijn laag, en zodat kan een Turk bijvoorbeeld het welzijn van zijn eigen mensen over dat van de Arabieren (om niet de Koerden te vermelden.) nog goedkeuren

    De fundamentele bewering dat de Mensheid door de glazen van wij-u Verhouding moet ook worden gezien stelt worldview van minder godsdienstige Moslims voor. In landen zoals Turkije eveneens inspireert het etnisch chauvinisme.
    Het feit dat de Moslimvolkeren vijanden van kunnen zijn elkaar zich niet mengt in zich hun vormen groeperen wij ons in oppositie tegen ongelovigen.
    De moslim solidariteit tegen ongelovigen is in feite de centrale sociale norm van Mohammedanisme.

    Van dit doet zich de onmogelijkheid voor Moslims van het vormen van een gehechtheid aan een niet moslimnatie voor, tenzij het tot formele wettigheid zoals het verkrijgen van burgerschap beperkt is. Dit verder illustreert de onmogelijkheid die van Moslims gehechtheid aan niet moslimgroepen vormen. Naar hun mening, die een hogere waarde plaatsen op solidariteit met een niet Moslimnatie dan solidariteit onder Moslims zo immoreel zou zijn dat het een openlijke onmogelijkheid zou zijn.

    Of de maatschappij „of niet Moslim“ is hangt van de politieke leiding af.
    Bijvoorbeeld, als Moslims posities van leiding bezetten, konden zij Duitsland als Moslimland beschouwen. Duitse Volk, waaraan zij dan konden loyaal zijn, zou, naar hun mening, bestaan uit Moslims als zich. De rest van vroeger Duitse Volk zou dan zuivere Dhimmis, een etnische en godsdienstige minderheid zijn dat zij niet meer het „Duits.“ zouden zouden tolereren en overwegen

    Deze trekken begiftigen Mohammedanisme met een enorme collectieve capaciteit zijn programma’s, vooral tegen het gedegenereerde Westen met succes om door te geven. Het is vanzelfsprekend dat de maatschappij het van wie volledige wereldbeeld op wij-u differentiatie wordt voortgebouwd is bepaald om het voordeel in confrontaties met de maatschappij te hebben die van zulk een onderscheid onbewust is, en als het zelfs immoreel zou beschouwen.

    De verachting van het mohammedanisme voor ongelovigen, die een integraal deel van hun worldview is, draait aan haat wanneer de ongelovigen overheersend zijn.
    Dergelijke haat wordt momenteel niet geleid specifiek in Duitsers in het bijzonder – in het algemeen, zijn Duitsers populairder in de Islamitische wereld dan andere Westelijke volkeren. In plaats daarvan, wordt het geleid tegen welk maatschappij ook om in de meerderheid gebeurt te zijn, die in Duitsland „scheiß-Deutschen“ gebeurt te zijn (Shitty Duitsers).

    In ieder geval is een Moslimovername mogelijk slechts wegens de inspanningen van een kartel van elite internationale functionarissen die een globalistic utopie hebben goedgekeurd en geëigd. In de definitieve analyse, vormt dit kartel actief de revolutionaire partij van de Europese Burgeroorlog die niet alleen dit proces om toestaat voor te komen, maar bevordert het. Bij het doen van dit, rust het aan zijn kar de speciale belangen van de politieke Linkerzijde samen met minderheden van elke beschrijving uit. De minderheden dienen zeer goed het.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Vijandigheid naar Deel II van Duitsers: Duitse zelf-Haat en Linkse Ideologie

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Geschreven door Manfred Kleine-Hartlage  

    Vertaald door J M Damon

    http://korrektheiten.com/2011/08/04/deutschenfeindlichkeit-teil-2-deutscher-selbsthass-und-linke-ideologie/ >

    [Deel I van mijn lezing op „Vijandigheid naar Duitsers“ behandelde de ideologie die is voortgevloeid uit het anti Duitse verhaal in het Westen.
    Ik beschreef hoe en waarom deze ideologie altijd is geweest en altijd ongepast voor Duitsland geweest.
    In de volgende sectie bespreek ik de gevolgen die noodzakelijk uit de goedkeuring van dit verhaal door de Duitsers zelf voortkomen.
    Samenvattend bespreek ik de rol die door linkse ideologie in het algemene complex van vijandigheid naar Duitsers wordt gespeeld.]

    Duitse Goedkeuring van het Westelijke anti Duitse Verhaal

    Als resultaat van het krachtige effect van diverse trefpunten van Amerikaanse propaganda na Wereldoorlog II, vond een cataclysmische verschuiving in het Duitse politieke denken plaats. Het was een verschuiving in de richting van de Saksische ideologie Anglo van revolutionair liberalisme en recenter Marxisme. In beide gevallen bestond het uit de goedkeuring van de basisveronderstellingen van de revolutionaire meta-Ideologie.

    Onder andere, leidde dit tot „wij – u“ differentiatie die op ideologie eerder dan het behoren tot een bepaald ras of nationale politieke basis wordt gebaseerd.   De nieuwe norm werd goedgekeurd aangezien een vanzelfsprekendheid, tot „wij“ niet meer Duitsers of zelfs de Europeanen waren. „Wij“ werden een partij in de globale ideologische burgeroorlog (het „Westen,“ „Westerse Gemeenschap van Waarden,“ of de „Vrije Wereld“). „Wij“ werden whoever revolutionaire Utopian ideals deelden.

    Na de nalating van Sovjetunie steeds zijn de grotere gedeelten van de Linkerzijde aan dit „wij langsgekomen,“ zoals van de komeet zoals carrières van vroegere „` 68ers“ vrij duidelijk is.

    Voor de zegevierend bevoegdheden, betekende deze nieuwe definitie van de wij-Groep, die op ideologische trouw wordt gebaseerd een latente tegenspraak in hun zelf-identiteit als naties. Dit was waar niet alleen voor de Russen, die meer voor Moeder Rusland dan Communisme hadden gevochten (maar de waarvan overwinning Communisme meer dan Rusland diende); het was ook waar voor Amerikanen en Britten. Het was niet gemakkelijk om „Mijn Recht van het Land of Verkeerd“ met de recentste regeling te vergelijken „om de wereldbrandkast voor Democratie te maken. “ Aangezien wij hebben gezien, was deze tegenspraak enkel latent voor de Bondgenoten in oorlogstijd aangezien zij als naties eerder dan als standaarddragers voor abstracte ideeën hadden gevochten.

    Onder ons waren Duitsers de tegenspraak meer dan latent. Zij konden niet het moment worden genegeerd wij de verhalen en Utopian ideologieën van onze zegevierend vijanden goedkeurden, aangezien wij na de Tweede Oorlog van de Wereld deden. Nationaal „wij groeperen ons“ zijn een supragenerationalgemeenschap die afgelopen generaties evenals die nog omvat te komen om. De logica die een Duitse Kanselier aan participte in Verenigde overwinningsvieringen in Parijs, Normandië en Moskou dwingt impliceert dat beide wereldoorlogen slagen in Europese en globale burgeroorlogen waren.
    Zij waren gigantische strijd die door de „Westelijke Gemeenschap van Waarden“ wordt gewonnen of eenvoudig „Democratie“ (in het geval van Rusland, was het Utopian ideologie zoals zulke) over de Krachten van Duisternis, en sinds „wij“ (herschoold, opnieuw opgebouwde Duitsers) behoord tot deze gemeenschap van waarden, „wij“ waren onder de kampioenen terwijl de „Duitsers“ (d.w.z. de vreemde mensen die zich de „Duitsers“) riepen, de belichaming van al kwaad, de verliezers waren.

    De Duitse goedkeuring van Westelijke Ideologie en van meta-Ideologie in impliceert algemeen een verlies van identificatie met onze eigen VOLK. Het dwingt ons om onze eigen VOLK te beschouwen als vijand, te verafschuwen als uitloper van kwaad en onze eigen voorouders te haten. Duitsland is het enige land in de wereld die monumenten aan verraders en deserteurs, het enige land opricht waarin het als voorbeeldig wordt beschouwd om op het graf van zijn grootouders te spugen. Het historische verhaal van de kampioenen – met zijn globale politieke concepten, zijn highflown Utopian worldview – kan nooit het verhaal van Duitsers zijn die Duits willen zijn. Als zij het goedkeuren, zal het ten koste van zelf-afstempeling zijn. De tegenspraak tussen het zijn Duits en het uitmaken deel van een historisch onderwerp genoemd „Westelijke gemeenschap van waarden“ is unbridgeable.

    Het probleem is onderstreept eerder dan opgelost door laméinspanningen om zich incompatibles in formulaic compromissen zoals „constitutioneel patriottisme te verenigen.“
    Deze vijandigheid naar zijn eigen VOLK is specifiek Duits, zoals dan door het feit wordt geïllustreerd dat de zogenaamde „antiDuitsers“ (aangezien zij zich!) roepen uit de enige politieke groepering bestaan die naar zich met het woord het „Duits.“ verwijst  Niet zelfs doen Neonazis dat, aangezien zij eenvoudig naar zich als „ingezetenen verwijzen,“ benadrukkend dat zij nationalisme om overwegen te zijn iets goed op zichzelf – niet alleen voor Duitsers maar voor iedereen. De antiDuitsers, door contrast, spreken de tegenovergestelde wens uit: zij willen Duitse VOLK, maar niet noodzakelijk het eigenlijke concept VOLK uitroeien. Interessant, proberen zij om dit door ideologische rationalisatie te doen, precies wat ik als stichting van anti Duitse vijandigheid in een Deel I van deze reeks identificeerde: Het idee dat Duitsland (of was) de epitome normaal van anti Utopian, anti globalistic counterrevolutionary kracht is gaat unstated behalve onder antiDuitsers. Mijn analyse is niet veel verwijderd uit dat van de antiDuitsers; slechts worden de kwalificerende prefixen omgekeerd.

    Linkse Ideologie

    De binnen logica dwingt de maatschappijen die de fundamentele veronderstellingen van liberale Utopianism om snel steunen geïmpliceerd te worden met zijn vijandige tweeling, Marxisme – Collectivisme. Over het algemeen kunnen wij naar hen allebei doorverwijzen als Linkse Ideologie. Whoever de machtsonevenwichtigheid van de maatschappij op de basis veroordeelt dat zij niet in rationalisme, worden opgericht en geloven is deze onevenwichtigheid kwaad en moet uit worden gestempeld, niet zou moeten worden verrast wanneer de onevenwichtigheid tussen rijk en armen ook onder crosshairs van kritiek komt. Whoever vrijheid en gelijkheid universeel geldig, en als basiswaarden van de maatschappij verdedigt, moet verzet tegen vrijheid in naam van gelijkheid behandelen. De marxisten die die zich actief kapitaal verzetten omdat zijn macht is zich niet rationeel wettig maar eerder door automatisme (dat uit de aard van kapitalisme zelf wordt afgeleid) voordoet, tot de beheersing van één klasse over andere leiden, baseren zich op de zelfde logica zoals de liberalen die tegen kerk en koning polemicize. In sommige achting zijn de Marxisten meer verenigbaar dan liberalen, aangezien zij alle sociale ongelijkheden veroordelen. Bijvoorbeeld, veroordelen zij ongelijkheid tussen rijk en slecht; tewerkgesteld en werkloos; de burger en de staat; en tussen ouders en kinderen evenals meerderheid en minderheid (of etnisch of godsdienstig).

    Van het punt van Linkse ideologie is de krachtigere partij eenvoudig onwettig omdat het krachtiger is. Dit impliceert dat het niet zou moeten worden toegestaan om zwakker op basis van „slechts formele“ gelijkheid vóór de wet te behandelen, maar actief moet worden benadeeld. Navenant, van dit standpunt, is het geen onrechtvaardigheid om de rijken ten voordele van de armen of tewerkgesteld ten voordele van de werklozen te plunderen. De linkse Ideologie veronderstelt dat de wet en de staat, aangezien zij het zelfde metend stok gebruiken om ongelijke entiteiten te meten, in plaats van het veroorzaken van repressief zijn wat ongelijk om is gelijk te zijn; en onnodig te zeggen, zijn er geen wetten om de meerderheid tegen de minderheid te beschermen. Op pagina 28 van „DEUTSCHE OPFER, halen FREMDE TÄTER“ Götz Kubitschek en Michael Paulwitz een typisch Linkse positie aan bewerend dat het racisme tegen Duitsers niet kan bestaan. Dit is omdat het racisme een middel van onderdrukking is dat door zijn aard niet op een meerderheid door een minderheid wegens de kleinere sociale bevoegdheid van de minderheid kan worden opgelegd om zijn wil af te dwingen.

    In eenvoudige taal betekent dit dat de „zwakkere partij,“ namelijk een etnische minderheid, alles mag doen, terwijl „sterker“ (in Duitsland, de Duitsers) niet wordt toegestaan om het even wat te doen, maar alles moet verdragen.
    De macht die om sterker wordt verondersteld te zijn is automatisch de kwade macht aangezien het van de zogenaamde onderdrukking (dat het ook. versterkt) profiteert

    Verder: aangezien het zuivere bestaan van machtsongelijkheid het „onder ogen te zien en is te bestrijden kwaad“, zal een late „gelijkmakende“ onrechtvaardigheid niet meer voldoende zijn.
    De eigenlijke basis van de machtsonevenwichtigheid moet worden geëlimineerd: rijkdom zelf; of, zoals vooral toepasselijk op ons thema is, moet de etnische meerderheid worden geëlimineerd.
    Van het standpunt van de Linkerzijde, hebben een meerderheid VOLK of de etnische groep geen recht te bestaan.

    De linkerzijde is niet tevreden met het vertegenwoordigen van de belangen van „zwak; “ het wordt bepaald delegitimize „sterk. “ In ons land deligitimizes de Linkerzijde de belangen van Duitsers, Christenen, mannen, nonfeminist of nonlesbian vrouwen, wit, heteroseksuelen en gainfully aangewende arbeiders. Met andere woorden, verzet de Linkerzijde zich de belangen van de meerderheid en heeft tot doel of deze meerderheden dwingen in de minderheid of anders hen totaal vernietigen. Dit is de logica achter het beleid van DE-Christianization, DE-Germanization, DE-europeanisatie, vervrouwelijking en de bevordering van homoseksualiteit.
    Slechts kan gainfully tewerkgesteld niet worden afgeschaft; nochtans, is het toelaatbaar om hun zakken te plukken, aangezien zij zich in een kwade en repressieve positie enkel door van de vruchten van hun eigen arbeid te bestaan hebben geplaatst.

    Het is duidelijk dat zulk een beleid onmogelijk kan democratisch zijn, aangezien het systematisch tegen de meerderheid wordt geleid. Aldus resulteert de linkse ideologie natuurlijk in de propagatie van demophobia (vrees voor de massa’s), DE-democratisering en staatsgrepen d’etat. Natuurlijk vindt het bondgenoten in minderheden van elke beschrijving.

    Dit alles moet met de psychologie van minderheden in het algemeen, doen die door diepe wrok wordt gekenmerkt. De minderheden zijn van mening dat de manier van het leven van de meerderheid, waarin zij en onwillig niet kunnen deel te nemen, minstens voor de meerderheid zou moeten worden bedorven. Een goede illustratie van minderheidswrok is de bedelaar die in de vestibule van de bank urineert. Het racisme tegen Duitsers is enkel één variatie van dit soort wrok hoewel significante.
    De linkse ideologie heeft tot doel om dergelijke vernielingskracht te mobiliseren.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Heeft ICC het recht om Gaddafi te arresteren?

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    [Dit artikel werd gepubliceerd op 29 juli, 2011 (toen Gaddafi nog in macht) was in Korrektheiten: „Darf der Internationale Strafgerichtshof (IStGH) Gaddafi verhaften? “, Auteur en vertaler: Manfred Kleine-Hartlage]

    Is niemand over het feit werkelijk dat benieuwd het Internationale Misdadige Hof een arrestatiebevel tegen Muammar al-Qaddafi heeft uitgegeven? Mag hij eigenlijk dit doen?

    Dit hof werd opgericht door de ondertekenende partijen van het Statuut van Rome om bepaalde misdaden (volkerenmoord, misdaden tegen het mensdom, oorlogsmisdaden, agressie) te vervolgen om landen te straffen de van wie eigen rechterlijke macht niet gewillige of niet dergelijke handelingen kan vervolgen; aldus, klassiek, voor de vervolging van overheidsmisdaden en misdaden van partijen uit de particuliere sector in „ontbroken staten“ zonder werkend rechtvaardigheidssysteem.

    Het publiek werd verteld dat het Hof slechts voor misdaden op de gebieden van ondertekenende staten actief zal zijn, en zeker kan om het even welke staat om zich bij zulk een overeenkomst aan te sluiten en zijn bepalingen binnenlandse rechtskracht te geven. Even duidelijk is dat geen staat het recht heeft om een andere soevereine staat unilateraal te onderwerpen aan zijn jurisdictie of derden te machtigen om dit te doen. En wat aan één staat verboden is is even verboden aan velen.

    Hier, echter, is er de eerste eigenaardigheid: Libië, de van wie voorzitter wegens handelingen op het punt staat worden gearresteerd die hij op het grondgebied van zijn eigen staat heeft begaan, niet is toegetreden tot het Statuut van Rome. De activiteit van het Internationale Misdadige Hof in het geval van Gaddafi is gebaseerd op een instructie van de Veiligheidsraad van de V.N. In feite, besloten de Lidstaten dat ICC ook van niet ondertekenende Staten, indien nodig door de Veiligheidsraad van de V.N. In het individuele geval de oorzaak zal zijn.

    Met het Statuut van Rome, hadden de ondertekenende partijen die zo aan de bevoegdheden van de Veiligheidsraad van de V.N. Geen die worden verleend zij zelf hebben, en dit is een flagrante schending van een fundamenteel wettelijk principe: „Nemo plus iuris quam ipse habet meest potest transferre“.

    Voorts wordt Gaddafi gezegd om misdaden tegen het mensdom in termen van het Statuut van Rome begaan te hebben. Deze termijn omvat een waaier van acties, zoals opzettelijke moord, marteling, opsluiting en dergelijke. Twee dingen strinking:

    Eerst, dat dergelijke misdaden door velen worden begaan, waarschijnlijk de meerderheid van de overheden van de wereld, in het bijzonder vrijwel alle dictaturen zonder noodzakelijk het moeten misdadige lasten tegen het regeringshoofd onder ogen zien. Het constitutionele principe dat alle bekende misdaden moeten worden vervolgd wordt, niet toegepast, niet zelfs gestipuleerd. Nochtans, is dit principe toevallig ongeldig, maar dient om de wet te verhinderen politiek verkeerd gebruikend, en willekeurig gebruikend tegen impopulaire individuen. Een wet die bij de discretie van overheden soms en soms niet wordt toegepast, is niets.

    Nochtans, is dit precies wat hier gebeurt: Het statuut van Rome met betrekking tot de onwettige vergunning van de Veiligheidsraad van de V.N. Hangt enkel een zwaard van Damocles over alle overheden van de wereld, minstens autoritair, maar leidt (en is niet bedoeld te leiden) geen democratischere wereld, maar machtigt eerder de Veiligheidsraad van de V.N. Om ongewenste regeringshoofden te arresteren. De Veiligheidsraad – deze zijn hoofdzakelijk zijn vijf constant lid van die de V.S., Rusland en China geen signedor hebben bekrachtigd niet de overeenkomst hebben, en die vrij zelf door veto van de vervolging door het internationale strafhof kunnen.

    Ten tweede, heeft dat Gaddafi zijn handelingen, f.e weloverwogen doodslag, in het kader en voor het onderdrukken van een opstand, d.w.z. om het staatsmonopolie af te dwingen begaan. Dit monopolie, echter, behoort tot essentiestatehood als dusdanig, en dat het indien nodig door kracht moet worden afgedwongen, is bijna een tautologie.

    Het arrestatiebevel tegen Gaddafi betekent niet meer en niet minder dan is die handhaving van het staatsmonopolie verklaard een misdaad. Het gevolg is dat de staten soeverein zijn slechts voor zover het op de vijf permanente Leden van de Veiligheidsraad een beroep doet, en dat de soevereiniteit van een andere staat wordt opgeschort. Opgeschort maar ten gunste van geen globaal rechtssysteem, maar ten gunste van een globale tirannie.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Vijandigheid naar Deel I van Duitsers: Het anti-Duitse Verhaal in het Westen

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Geschreven door Manfred Kleine-Hartlage

     

    Vertaald door J M Damon

     

    Na is een vertaling van een blog die in http://korrektheiten.com/2011/08/02/deutschenfeindlichkeit-das-westliche-antideutsche-narrativ/ wordt gepost

    Blog begint:

    [Op 16 Juli 2011 gaf de auteur een lezing voor het Instituut van Berlijn voor het Beleid van de Staat voor wat betreft „Vijandigheid naar Duitsers – een Schatting“ samen met de 18de Cursus van het Instituut van Lezingen. Jammer genoeg zijn er geen opnamen van deze hoogst interessante gebeurtenis.  In antwoord op verzoeken, heb ik mijn toespraak van nota’s opnieuw samengesteld. Aangezien de lezing voor één enkel blogartikel te lang is post ik het als reeks, die met het „Anti-Duitse Verhaal in het Westen beginnen.]

     

     

    DEUTSCHENFEINDLICHKEIT (Vijandigheid naar de Duitse Mensen) is een Complex Fenomeen.

     

    Vele volkeren, zoals Polen, Fransen, Britten en Joden, haven een traditionele wrok tegen Duitse peoplethat dateert van de Tweede Oorlog van de Wereld en de voorafgaande oorlogen.

    Bovendien is er een soort intellectuele vijandigheid naar alle dingen het Duits die met afkeer van Duitsers als mensen te doen dan niet te houden van minder heeft en vrees voor de Duitse staat, die, het is gevreesd, te krachtig zal worden.

    Er is wantrouwen van het Duitse nationale karakter.

    Er is vijandigheid naar alle dingen het Duits, vooral namens de migranten die hier leven.

    Er is zelfs een bepaalde mieren Duitse vijandigheid onder de Duitsers zelf.

    Er is in feite een volledige ideologie die als één van zijn centrale elementen DEUTSCHFEINDLICHKEIT omvat (vijandigheid naar alle dingen het Duits.)

    [Het onderwerp van mijn lezing was DEUTSCHENFEINDLICHKEIT, of vijandigheid naar de Duitse mensen.

    Wanneer in het volgende gebruik van I hoofdzakelijk het woord DEUTSCHFEINDLICHKEIT (vijandigheid naar dingen het Duits) als tegengesteld toDEUTSCHENFEINDLICHKEIT (vijandigheid naar de Duitse mensen), ik probeer duidelijk te maken die ik niet eenvoudig naar vijandigheid naar Duitsers doorverwijs, maar eerder, in brede en inclusieve zin, aan diverse vijandigheden tegen Duitse dingen en attributen in het algemeen, zoals culturele VOLK, de staat, de algemene Duitse bevolking, enz.]

     

    De diverse facetten en de niveaus van dit complex van vijandigheden zijn geïsoleerd of geen losgemaakt; zij doordringen en versterken elkaar en fusie om een echt gevaar voor Duitse VOLK te vormen.

    De vijandigheid naar dingen het Duits die Goetz Kubitschek en Michael Paulwitz in hun boek „DEUTSCHE OPFER – FREMDE TÄTER“ bespreekt (Duitse Slachtoffers, Buitenlandse Daders: ) is slechts één kant van het muntstuk, aangezien ik later zal bespreken.

    De overkant van het muntstuk is de vijandigheid die in ons eigen kamp wordt gevonden, dat met massale migratie creeert het echte gevaar van onze het worden een minderheid in eigen eigen land combineerde.

    Duidelijk zou dit een bedreiging voor onze binnenlandse veiligheid vormen.

    „Ons eigen kamp“ omvat vooral onze machtselite, de van wie anti Duitse vijandigheid een strategisch probleem geeft.

    De westelijke cultuur die Duitsland omvat vormt een bredere context.  Zijn elite toont anti Duitse vijandigheid die minder heeft met daadwerkelijke wrok dan met ideologie te doen.

     

    Het westelijke anti Duitse Verhaal

     

    De gemeenschappelijkste en wijdverspreide basis voor vijandigheid naar dingen het Duits is wat ik het Westelijke anti Duitse verhaal roep.

    Het „verhaal“ is een nieuwe uitdrukking in het Duits – wij konden ook van een ideologie van geschiedenis spreken.

    In deze ideologie, die door films, literatuur, en populaire afbeeldingen van geschiedenis wordt uitgespreid, heeft Duitsland een gevaar voor zijn buren in het verleden vertegenwoordigd en nog een potentieel gevaar vertegenwoordigd.

    Om deze reden moet Duitsland worden belemmerd, disempowered en verdunde omdat het Duitse nationale karakter anti democratisch, bovenmatig braaf is aan gevestigd naar voren gebogen, krijgshaftig, genocidal gezag, collectivistic, geweld, enz., enz.

    De huidige historici worden over het algemeen ook verfijnd om een duidelijke en directe lijn tussen Luther, Frederick, Bismarck en Hitler te trekken, maar de treuzelende gevolgen van dergelijke propagandistic historiografie zijn vandaag nog vrij merkbaar, uitgedrukt in thetendency om al Duitse geschiedenis als voorgeschiedenis van het Derde Duitse Rijk te behandelen.

     

    Men kan niet dit concept geschiedenis begrijpen tenzij één de historische context van de Europese burgeroorlog begrijpt die sinds 1789 woedend is geweest.

    [Het werk GESCHICHTSPHILOSOPHIE UND WELTBÜRGERKRIEG van Hanno Kesting. DEUTUNGEN DER GESCHICHTE VON DER FRANZÖSISCHEN REVOLUTION BIB ZUM ost-westen-KONFLIKT (Filosofie van Geschiedenis en Globale Burgeroorlog: De betekenis van de Geschiedenis van de Franse Revolutie aan het Oost-west Conflict), die in 1959 wordt gepubliceerd, is goed in dit verband waard lezing.

    Vandaag is het niet beschikbaar zelfs bij antiquairboekhandels, maar de goede bibliotheken hebben het nog – in ieder geval, heeft BERLINER STAATSBIBLIOTHEK (de Bibliotheek van de Staat van Berlijn) het.]

     

    Deze burgeroorlog wordt bestreden door de aanhangers van drie ideologieën die constant hun namen, slogans veranderen en programma’s maar nog een herkenbare identiteit en een continuïteit behouden.

    Wij behandelen utopian twee en niet utopian worldviews één, Liberalisme en Collectivisme op één hand en wat verscheiden Conservatisme, Reactie of eenvoudig het Politieke Recht anderzijds wordt genoemd.

    Ongeacht hun verschillen, hebben allebei van de utopian-revolutionaire ideologieën identificeerbare gelijkenissen die hen zo fundamenteel van het Recht te onderscheiden maken dat zij terug naar een gemeenschappelijke „meta-Ideologie kunnen worden gevonden.“

    De utopian benadering veronderstelt dat de mogelijkheid van vreedzame en beschaafde coëxistentie onder mensheid.

    Dit zou geen mirakel moeten zijn, maar is eerder iets die als vanzelfsprekendheid kan gebeuren.

    Om deze reden moet men niet de grondbeginselen van de maatschappij zelf onderzoeken en analyseren; men kan de totstandbrenging van paradijs ter wereld, of door geleidelijke hervorming of revolutionair geweld direct en onmiddellijk nastreven.

     

    De Utopian Ideologieën impliceren een aantal Veronderstellingen

     

    Ten eerste, zijn utopian maatschappijen van mening dat de mens door aardgoed is.

    De sociale voorwaarden zoals ongelijkheid en gebrek aan vrijheid zijn de oorzaak van het bestaan van kwaad en moeten daarom worden uitgestoten.

    De benadering van het politieke Recht is dat de mens ontoereikend en zwak is en in erfzonde mired en zich daarom op een sociale orde voor steun moet baseren.

    Daarom moet een bepaalde maatregel van ongelijkheid en lijfeigenschap zonodig worden goedgekeurd.

    De alternatieven zijn „Vrijheid, Gelijkheid, Broederlijkheid“ maar eerder chaos, geweld en geen barbarisme.

     

    Ten tweede, stellen Utopian ideologieën dat de maatschappij rationeel kan worden gepland; zijn ontwerp is een kwestie van reden en verlichting.

    Het recht, door contrast, gelooft dat wat traditioneel en gevestigd is kan door kritiek worden vernietigd, maar kan niet door om het even wat beter door rationele processen worden vervangen.

    De voorbeelden van wat niet door rationalisme kan worden vervangen zijn de concepten familie, geloof, traditie en Vaderland.

     

    Ten derde, zijn Utopian maatschappijen van mening dat wat (zoals Vrijheid en Gelijkheid) „Goed“ is kan rationeel worden geconcludeerd, dus theGood is cultureel onafhankelijk en universeel geldig.

    Zij geloven dat de mensheid kan worden teruggekocht als de Utopie die uit de principes van de Verlichting wordt afgeleid globaal kan worden geïntroduceerd.

    Voor Conservatieven, anderzijds, is elke cultuur een unieke, ongeplande en irreproducible reactie op de elementaire kwestie van of de ordelijke maatschappij mogelijk is.

    Het recht benadrukt de legitimiteit van bijzonder in tegenstelling tot de geldigheid van universele ideologie.

     

    Ten vierde, Utopian de maatschappijenhaven de overtuiging dat de maatschappij moet volgens hun normen worden bepaald en worden geanalyseerd.

    Deze normen bestaan uit een standpunt van normen eerder dan feiten – zo „wat“ troeven „zou moeten zijn wat.“ is

    Zij worden afgeleid uit rechten eerder dan plichten.

    Het Utopian concept de maatschappij verwart zich met „Reden en Verlichting“ omdat het op onwerkelijke begrippen in plaats van onvolmaakte werkelijkheid wordt voortgebouwd, en verwart zich zo met het „Goed.“

    De reden Utopie verwart zich want het „Goed“ is omdat het van de veronderstelling te werk gaat dat zich goed is bemant, en dit dat „Slecht“ in sociale structuren en concepten met inbegrip van traditie, geloofspunten, plicht verblijft, enz. impliceert.

    Op hun manier om te denken, als de structuren slecht zijn moeten de verdedigers van deze structuren eveneens slecht zijn.

    Duidelijk, kan de tolerantie niet op zulk een concept de maatschappij worden gebaseerd; minder het wordt uitgeoefend, voelen de zijn aanhangers minder de behoefte aan het.

     

    Het Utopian concept de maatschappij veroorzaakt een apocalyptisch concept politiek, volgens dewelke de politiek een strijd tussen de bevoegdheden van licht en van duisternis is.

    Derhalve wordt de oorlog niet waargenomen tragisch en onontkoombaar.

    Het wordt waargenomen zoals gerechtvaardigd wanneer het voor revolutionaire doelstellingen en doeleinden wordt geleid.

    In dat geval, is elke wreedheid aanvaardbaar.

    Het Utopian concept neemt oorlog waar aangezien misdadiger wanneer het voor counterrevolutionary doelstellingen en doeleinden, en toen de middelen wordt geleid waardoor het wordt geleid niet wordt genomen in overweging.

     

    En wat moet dit alles met vijandigheid tegen alle dingen het Duits doen?

     

    Als wij van de oorlogen van de 20ste Eeuw als delen van een globale ideologische burgeroorlog opvatten, vertegenwoordigt Duitsland duidelijk het Recht.

    Duitsland kon het idee dat nooit goedkeuren de oorlogen worden geleid om de „Goede Orde“ zoals „Oorlog te bewerkstelligen om Al Oorlog te beëindigen.“

    Dit Utopian idee resulteert in een apocalyptisch concept politiek.

    Het idee van „Goede Oorlog“ maakt deel uit van het Utopian concept de orde van de liberalistwereld zoals die door de Westelijke die „democratieën“ evenals de variant van Communisme wordt achtervolgd door de Sovjetunie wordt nagestreefd.

    De beschuldiging dat Duitsland voor wereldoverheersing streefde, die aan het begin van de 20ste Eeuw naar voren werd gebracht, zou absurd zelfs als opgeheven niet door de Saksische bevoegdheden Anglo geweest zijn!

    Op elk ogenblik van de 19de en 20ste eeuwen, waren die landen oneindig dichter aan wereldoverheersing dan Duitsland ooit was, en zij zo in de 21ste Eeuw blijven.

     

    De naties die door insulaire aardrijkskunde werden beschermd hebben historisch in het gewaagde denken tevreden gesteld en dankzij deze aardrijkskunde, globaal expansionist beleid hebben kunnen nastreven.

    De liberale Nieuwe Orde van de Wereld die op wereldniveau vóór de Eerste Oorlog verscheen van de Wereld was ook een montageideologie voor het globale Utopian denken, aangezien de imperialistische machtspolitiek als bewapende tak van Utopie functioneerde.

    Het is niet waar dat één slechts een functie van andere was.

    Beide aspecten van Saksisch (en bijzonder Amerikaans) beleid Anglo) waren aspecten van één en het zelfde begrip van politiek.

     

    Door contrast, vertegenwoordigde Duitsland traditioneel geïnstitutionaliseerde counter-revolution.

    Het Utopian was denken van Globalist vreemd aan de Duitse machtselite, aangezien zij de werkelijkheid van het regeren van een staat onder ogen zagen die constant van de binnenkant evenals de buitenkant werd bedreigd.

    Hun politieke horizon was continentaal in tegenstelling tot insulair, en zodat waren zij betrokken met de consolidatie van wat eigenlijk bestond.

    Het Duitse Rijk keurde inderdaad liberale, democratische en zelfs socialistic ideeën goed – beschouw als Bismarckian de sociale wetgeving.

    Nochtans, deed het dit slechts op voorwaarde dat deze ideeën de bestaande orde zouden consolideren.

    De deur was open voor socialistic ideeën zich te ontwikkelen, maar zij zouden nooit toegestaan worden om de bestaande orde te vernietigen.

     

    Dit politieke concept (afstand doen van revolutionair of utopian beleid) bepaalde het beleid niet alleen van conservatieven, maar uiteindelijk van de Liberalen eveneens, en zelfs het beleid van de Sociaal-democraten.

    De tendens om in revolutionaire en utopian termen te denken was eenvoudig vreemd aan Duitsland – het was te zwak en stelde aan poging bloot die de wereldorde veranderen of om ideeën van wereldverovering te hebben.

    Nochtans, Duitsland sterk minstens potentieel genoeg was om Europa te brengen in zijn invloedssfeer en zo onderneming van een nieuwe wereldorde te blokkeren; en als Europa aan zijn naam waar ging zijn, het moet eveneens.

     

    De oorlog tegen Duitsland, dat, als Winston waargenomen Churchill, in feite een Oorlog die van Dertig Jaar vanaf 1914 – 1945 duren was, werd duidelijk niet bestreden in antwoord op enige „misdaden“ toegewijd door de Nazien.

    In plaats daarvan, werd de Oorlog van de Oorlog van Dertig Jaar tegen Duitsland bestreden aan kracht Europa in de liberalist-utopian wereldorde en het Saksische gebied Anglo van controle.

    Duitsland tekende niet aan enig grandioos principe dat het in wilde echt maken.

    Het was een natie in concrete werkelijkheid wortel wordt geschoten waarvan orde en de doelstellingen niet werden afgeleid uit utopian ontwerpen maar praktische noodzaak die.

    De Duitsers hadden geen abstracte loyaliteit naar liberale of „democratische“ ideals, en dit is wat op de propagandistic beschuldiging van bovenmatig braaf het zijn bracht.

     

    Duitsland beweerde niet om voor universele zaligheid te vechten, daarom moest het belangen verdedigen die niet ideologisch maar eerder etnisch werden bepaald.

    Vijanden van Duitsland ontleedden dit als „nationalisme.“

    In feite, verdedigde Duitsland communale waarden in plaats van individuele betiteling.

    Het was geen toeval dat een huidig thema in Duitse sociologie de oppositie van Ferdinand Tönnies‘ ofGEMEINSCHAFT (Gemeenschap) tegen GESELLSCHAFT (de Maatschappij.) was

    Dit is wat het „Collectivisme“ vormde waarvan de Duitsers werden beschuldigd.

    Communale ideals zijn doeltreffend slechts wanneer zij in echte emoties, de bron van cliche van Duitse „romantiek“ en „irrationality.“ worden verankerd

     

    In het kort, vertegenwoordigden de feiten dat de Duitsers verschillend waren en verschillend van de Saksers dachten Anglo en dat zij geen betekenis van Utopie hadden, maar eerder een gevaar voor zijn globale totstandbrenging, maakten tot hen het belangrijkste vijandelijke cijfer voor het Westelijke Utopian denken.

    Cliches over het Duitse nationale karakter vertegenwoordigen de vervormde en demagogically beïnvloede beschrijving van tendensen en regelingen die eigenlijk (en nog aanwezig zijn) waren.

    Deze cliches waren onontbeerlijk omdat een land zoals Duitsland zich geen globalistic Utopianism kon veroorloven.

    Zoals wij vandaag zien, kan Duitsland nog zich niet het veroorloven.

    Of de Anglo Saksische volkeren zelf kunnen blijven zich veroorloven het staat te bezien…

     

    [Een Deel II van DEUTSCHENFEINDLICHKEIT zal de goedkeuring van het Westelijke anti-Duitse verhaal door de Duitsers zelf en de gevolgen behandelen die van dit het gevolg zijn geweest.

     

    ****************

     

    De vertaler is een „Germanophilic Germanist“ wie probeert om opmerkelijke Duitse artikelen voor Germanophiles toegankelijk te maken die het geen Duits lezen.

     

     

     

     

     

     

     

     

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Vier Theses op Duitsland en het Westen

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    door Schattenkoenig

    Die voor een gesprek met Carolyn Yeager, Schattenkoenig voorbereidingen treffen in het Engels de volgende gedachten wordt uitgewerkt om sommige essentiële aspecten de situatie van van Duitsland (en, in het algemeen, het Westen) te benadrukken.

    I. Het Duitse concept Geopolitik

    De termijn beschrijft een overzicht van globale politieke die strategieën op het Duitse die Duitse Rijk worden gericht en in de traditie van holistic meningen worden opgericht die het Duitse denken sinds de Middeleeuwen hadden overheerst, toen het Duitse Rijk (Heilig Roman Imperium van Germaanse Natie) een soort het opdracht geven van tot steun voor naties had gevormd die hun autonomie en nationaal karakter handhaafden. In de nieuwe leeftijd, werd een genetischer gezichtspunt gevestigd, gevend eerbied aan verschillende volkeren‘ karakters.

    Het belangrijkst schijnt aan me het wortel schieten van Duitse Geopolitik in een wetenschappelijk en rationeel bereikt perspectief van wat natuurlijk wordt gegeven. Het denkt aan volkeren vanaf wat zijn zij werkelijk en wat hun realistisch potentieel is, in plaats van het vormen van volkeren volgens één of andere utopian ideologie die voor werkelijkheid ontoereikend is. De bevoegdheden zegevierend over Duitsland in 1945 volgden jammer genoeg ideologische concepten en hadden weinig eerbied voor volkeren‘ natuurlijke voorwaarden. Als de werkelijkheid hun utopian meningen om veroorzaakt te ontbreken, slechter maken zij het voor werkelijkheid blijken die aan verandering „„zal worden gedwongen – tot al wereld in nieuwe totalitair en bol-overspant Sovjetunie zonder vrijheid verlaten om uit de feiten te spreken zal ontwaken.

    Geopolitik was zich volledig bewust van het feit dat er bevoegdheden in de wereld strevend naar het oprichten van zulk een globale totalitaire en kunstmatige systeem waren. De Duitse intellectuelen hadden volledig Westelijk Liberaal Kapitalisme en Marxisme als twee kanten van één medaille of, in een betere analogie gezien, twee wapens in een schaarbeweging met het doel om alle naties te overweldigen en hen te mengen in een wereld economisch systeem. Geopolitik was een verdedigingstheorie tegen deze die pogingen door Frankrijk, Groot-Brittannië en, recenter, door de Sovjetunie worden ondernomen.

    Ideal van Duits Geo – de politiek was „de organische natie „, als fysisch, moreel en economisch gezonde mensen definieerde die optimaal zijn bepaald potentieel ontsluiten. De nationale economie moest van afhankelijkheid aan uitgaande belangen worden beschermd, daarom streef want de autarkie „„werd goedgekeurd. Een natie die alles kan produceren het vereist en binnen hun bewaakte pensionairs verbruikt zal minder waarschijnlijk om in het geval van conflict worden gechanteerd of worden verstikt.

    Dit concept was reeds een sterke motivatie vóór Wereldoorlog I, en de Nazien voegden het concept rassenzuiverheid „toe „aangezien zij het karakter van mensen geloofden en zelfs zijn politieke besluiten die door zijn genetica worden bepaald. Dit leidde ook tot fatale fouten, b.v. aangezien zij Engeland verwachtten dat is een natuurlijke bondgenoot tegen Frankrijk en Rusland. Zij konden niet verder geweest zijn van wat toen werkelijk gebeurde, aangezien Groot-Brittannië (en ook de V.S.) volledig werden ondermijnd en door een heimelijke macht geschikt voor overheersen mensen totaal, economisch en geestelijk werden ontwricht.

    Aangezien de Duitse mensen nog in de demografische groei in de tijd waren werd het concept ontwikkeld, en Duitsland had reeds een hoge bevolkingsdichtheid, het concept „bereikt belang „Lebensraum. Zelfs schijnt het idee dat een kleinere natie die geen kans had om autarkie te bereiken en de sterkte op hun aan zijn grotere buur moest verdwijnen en uiting geven om van de vroegste concepten toegenomen te zijn, en slechts door Hitler en de Nazien als een soort sociale darwinism van naties gepopulariseerd. Het concept heeft te doen niets met volkerenmoorden of uitroeiende volkeren ten gunste van een andere één, maar als daar was een theorie waarin de landen zoals België, Luxemburg of Polen geen perspectief van zeer langer het bestaan hadden, schijnt het niet meer een groot ding om hen doelbewust af te vegen van de kaart en hun volkeren te onderwerpen aan Duitse heerschappij.

    Geopolitik had ook weinig eerbied voor bestaande grenzen wegens de natuurlijke voorwaarde van geen natuurlijke grenzen hebben en daarom Duitsland die onderworpen aan buitenlands binnendringen eeuwenlang zijn geweest (b.v. de Dertig Jaar‘ van de Oorlog). De enige pensionair van belang was „Volksgrenze „, die om zich werd toegestaan uit te breiden, ook uiting gevend aan militaire middelen, als de Duitse mensen zich voortdurend uitbreidden.

    II. Duits en Westelijk concept economische wetenschap

    Op een gelijkaardige manier als Geopolitik, was de Duitse mening over economie geïntegreerd en holistic. Het was altijd een consensus, zelfs voorbij de Duitse pensionair geweest, dat de totaal ongecontroleerde markten vormen een strenge bedreiging voor vrijheid en veiligheid van volkeren en zelfs omhoog in massaverhongering en volkerenmoord zouden kunnen beëindigen. In een economie ongecontroleerd door middel van „de staat „er zou spelers het actieve streven aan steeds grotere controle van de markt en aan steeds grotere winsten, en de meer winst zijn een speler zou kunnen maken, machtiger en minder gewetensvol zou hij, en aangezien hij niet voor het zijn winst van de mensen welzijn maar alleen geeft, het resultaat zou zijn een groot monopolie met prijzen voor dingen van basisbehoefte worden de gemiddelde consument niet kan betalen.

    De Duitse economische wetenschappers, en zelfs van andere Europese landen zoals Frankrijk, Italië of Engeland, waren zich ervan bewust dat om het doel van nationale welvaart te bereiken, daar een state-controlled economie voor dingen van basisbehoeften, zoals water, elektriciteit, voedsel, mededeling en vervoer moest worden gevestigd.

    Als u aan economische liberalists vandaag spreekt en met dit feit op de proppen komt, zullen zij gewoonlijk dergelijke soorten gedachten om marxist „„, socialist „„of andere ruwe woorden aan de kaak stellen te zijn. Zij hebben inhalated het concept totale vrijheid van elk economisch verkeer, vooral dat van volkeren en geld. Terwijl zij dit in Oder aan stilteoppositie doen zelfs alvorens het zijn gedachten kan ontwikkelen volledig, konden zij niet van de waarheid verder zijn. In feite, is het concept totale marktvrijheid op zichzelf veel meer Marxist dan de traditionele continentale benadering van economie.

    Het liberalisme, aangezien het wetenschappelijke en politieke debatten vandaag overheerst, komt uit een volledig verschillende school van gedachte die geen wortels in de traditionele theorie van nationale economie heeft. Zij die de essentiële werkzaamheden aangaande liberale economie formuleerden hadden hun persoonlijke ervaring niet op het gebied van het werken van of het organiseren van het werk en levering voor de mensen op een bepaald gebied maar behandelden eerder in transregional handel of in effectenbeurzen. Daarom is het geen verrassing dat hun eigen economische rente komt om de hun theoretische bouw te overheersen. Deze mensen maakten hun rente in geen grenzen voor handel in een centrale economische „-wet „, hoewel het geen natuurlijke wet als Wet van ernst maar vraag aan de wetgeving is.

    Vandaag betreft de theorie „„van vrije markten, die in feite een wonderfully unproblematic manier voor globaal werkende handel is reusachtige hoeveelheden winst te bereiken, durft zelfs om „vier te dwingen fundamentele stromen „op elke enige natie. Deze stromen zijn: Geld (Investitions binnen en Winsten uit), Goederen (de Natuurlijke rijkdommen MOETEN uit overal worden toegestaan, Producten in overal), Informatie (betreffende productiefactoren) en Aantal arbeidskrachten. Het laatste ding hiervan is het gevaarlijkst van allen, aangezien een vrije stroom van arbeiders over de bol omhoog volledige volkeren wortel zal schieten en hen in een zielloos systeem van benutting en maximalisering van winsten zal dwingen. Om deze vier stromen te beveiligen, denkt de militaire strategie van de V.S. na om een vijfde stroom te vestigen: dat van „de Strategische Diensten van de V.S.“, wat eigenlijk betekent: Oorlog op elke natie die tegen de implementatie van de stromen verzetten zich.

    Waar Marx Kapitalisme „„kritiseert, is het altijd deze vorm van kapitalisme dat hij heeft beschreven. Vanuit het perspectief van vroege 19. eeuw Duitsland, is dit onwaar aangezien er daadwerkelijke middelen om waren markten te beperken en te matigen door de wetgeving ten gunste van nationaal welzijn op te leggen. Hoofdargument van Marx het‘ is: In een economie aangezien hij het beschrijft, is de revolutie een noodzaak. Maar aangezien Marx als revolutie een noodzaak hoe dan ook, waarom dingen niet laten werkelijk slecht voor de massa’s eerst blijken beschouwt. Daarom werden de meest gewetenloze kapitalisten, de internationale bankiers en de Marxisten altijd langs zo zeer goed voor de laatste 150 jaar. De marxisten, in feite, zelfs zijn de bankiers‘ stormtroopers die hun vuil maar noodzakelijk werk doen.

    Het marxistische systeem van regel zal of manier, zij het via een Marxistische revolutie of als kruipende dreiging komen, aangezien het vandaag is. Noch zal het Westelijke liberalisme noch het klassieke Marxisme de Europese en Amerikaanse maatschappijen uit die schaarbeweging leiden. Misschien kan een overweging van de sinds lang gevestigde maar lang-vergeten continentale theorieën van holistic economie een uitweg verstrekken.

    III. de Propaganda van de oorlog

    Na de totstandbrenging van grote natiestaten, werden de grote bevindende legers, en opgezet om aan deze legers een betekenis te verstrekken van wat waren zij voor, moesten de staten propaganda op grotere schaal leiden. De westelijke bevoegdheden, vooral Groot-Brittannië, hadden zeer vroeg dit punt. Groot-Brittannië was de stuwende kracht in het encirculating van het Duitse Duitse Rijk, aangezien het, van de positie van Nr 1, van om het even welke het gezamenlijke misschien toenemen op het Continent bang was. om een oorlog tegen Duitsland voor te bereiden propagandistically, werd het Tavistock Institute „op Menselijke Relaties „opgericht. Ooit vernomen het? En het bestaat nog, 100 jaar nu. Dit instituut instrumentalized belastering, infamie en ligt voor de oorzaak van het demonizing van Duitsland als mensen.

    om oorlog te krijgen verkochten de banden aan eenvoudige Britse burgers voor de oorlogsmaatregelen van financierend Groot-Brittannië, de opstelling van het Instituut in hun propagandaaffiches het idee van Duitsland die naar het veroveren van de gehele wereld en het verslaven van Britten streven. Zij spreiden de leugens van Duitse militairen uit die babys‘ afsnijden handen, Belgische nonnen verkrachten en gevallen Britse militairen verwerken in varkensvoedsel – zelfs in WWI!

    Er is deze persoon genoemd Edward Bernays. Hij was een Amerikaanse Jood, een neef aan Sigmund Freud. Aangezien het Joodse netwerk Amerika met Groot-Brittannië tegen Duitsland wilde samenwerken, ging Bernays naar Groot-Brittannië en werkte in het Tavistock Institute met het doel van het propagandizing unto de Amerikaanse Mensen tot zij oorlog tegen Duitsland geloofden, wie de V.S. niet grensten aan en dat nooit een directe bedreiging voor het, was een noodzaak vormde. Kunt u aan een grotere handeling van verraad dan krijgend uw geboorteland in een oorlog ten gunste van een buitenlandse macht, zonder de lichtste interesse voor zich denken? Nadat de oorlog had gebeëindigd, instrumentalized Bernays enkele propagandistic technieken om en voor openbare campagnes te adverteren, die Public relations genoemd geworden werden.

    Duitsland had niets tegen dit perfidy te plaatsen. Het probeerde om de feiten en de cijfers over nationaal die onderwijs, uitgaven voor de strijdkrachten en de hoeveelheid oorlogsschepen worden gebouwd om de beschuldigingen ongeldig te maken van het zijn barbaarse „„, „oorlog-zoekt „of militarist „„voor te stellen. Jammer genoeg, is de waarheid over deze onderwerpen slechts presentabel als aantallen, en de propagandaaffiches die aantallen voorstellen zijn niet zeer vermeend om volkeren‘ te vangen ogen en in geld van oorlogsbanden te brengen. Slechts vanaf 1917, maakten de Duitsers hun eerste beeld-slechts propagandaaffiche, die een militair met woorden„uns siegen Helft „(help ons winnen) tonen. Het hief tien keer het resultaat van de vorige affiches op. Tragisch, vóór Duitsland verloren WWI militarically, propagandistically verloor het de oorlog.

    En deze die tragedie zelfs in WO.II wordt herhaald, aangezien Duitsland gevolgen van de propagandaramp in WWI had getrokken. Het Ministerie van Goebbels‘ voor Openbare Verlichting en Propaganda, die later is geweest demonized aangezien de vertellende beruchte leugens, eigenlijk net een manier hadden gevonden om dingen in boeiende krantekoppen te zetten propagandistic takken terwijl van de Bondgenoten‘ duivelsere leugens over de wereld uitspreidden. Jammer genoeg, de macht die veel minder loog verloor opnieuw en werd toen beschuldigd van alle zonden elke het vechten macht had begaan. Enkel kijk omhoog de naam van Ilja Ehrenburg als u wilt het weten van welke soort de de oorlogspropaganda van de Bondgenoten‘ was.

    IV. The situation in Germany today

    Any German who still thinks the German education system will provide him with an adequate mindset is hopelessly enslaved by the Matrix. Germany today is not a free country, but the elites never stop praising their system as „the most democratic, the most free state ever in existence on German soil“. In fact, you are free to consume drugs, you are free to kill your children as long as they are yet unborn, you are free marching naked through the streets on one of those notorious CSDs – but you are NOT free to call this kind of „freedom“ decadent and menacing to our future. You are also not free to claim that the procreation of imported Islamic minorities will not only put these symptoms of decadence to an end but also will bury the small rest of our civil rights when they start struggling for the installation of Sharia Courts.

    This struggle is IMO about to come, but I don’t consider it to be possibly successful. Islamists have been brought in in masses to destroy the traditional character of the country, to riot in the streets and to stoke fears among the populace, but the main purpose is to make the peoples more likely to accept a totalitarian control system, a Police state which is designed mainly by the EU. The Federal Republic is even eager to deconstruct its own statehood, its own possibility to handle the coming conflicts because the FRG-Pseudo-Elites are so eager for careers in Bruxelles and are, of course, highly confident in the European Utopia. What the average German says about this bureaucratic juggernaut doesn’t matter at all, as with modern media manipulation tools in „modern-day Democracy“, the „Souvereign“ (i.e. the average) can be forced into arbitrary states of mind.

    In 2007, I took part in a demonstration in Bruxelles on September 11th in order to commemorate the victims of the New York atrocity. At that time I was still very much „critical to Islam“ and believed the lie set up by people like Ralph Giordano („Not migration is the problem, but Islam is“ – in fact it’s just the other way round). But nevertheless the event was forbidden by the Communist Bruxelles mayor (in Belgium, unlike in Germany, mayors even have the power to forbid demonstrations). Heavy armed police forces were out on the streets, with armored cars on every corner. I saw a man arrested for nothing but standing with a Crucifix and recitating verses from the Bible. I saw people getting handcuffed for flying national flags. Later I heard that there were even MdEPs (Members of European Parliament) and members of the national parliament of Belgium, of the group Vlaams Belang, heavily beaten up and taken into arrest. The Bruxelles mayor had deliberately ordered French-speaking police forces from the Walloonia to „pacify“ the situation, exploiting the inner-Belgian national conflict for his purposes. In Bruxelles, the Muslim part of the population was then already 57%, and the Communist Party led a coalition with several Islamic fractions in the town hall.

    In 2008, there was a rally organized in Cologne called „Antiislamisierungskongreß“. A few hundred demonstrators were present, but the official city government organized a counter-demonstration which consisted of more than 20,000 leftists and „Gutmenschen“. The mayor of Cologne, whose son was even killed by a Turkish car driver in 2001, called the conservative demonstrators „braune Soße, die ins Klo gehört“ (brown sauce belonging into a toilet). The Police „failed“ in protecting the demonstrators, of which some were heavily beaten up. A river boat they had rented for the day was thrown at with stones so it almost sank. Finally the whole event had to be blown off. Leftist and militant „Antifa“ forces, indoctrinated school classes, Marxist priests with their also indoctrinated parishes join forces with the official administration – and in the future also with the police – against those who simply rally for Germany to keep its German character. This mess is called „Aufstand der Anständigen“ (Rise of the Righteous).
    To provide oneself with a more adequate picture of his country’s very own history, one has to really be both courageous and creative. There is a newspaper which is in fact just a little bit more right-winged than the Allied-licensed press cartel (Junge Freiheit). It comes out weekly on Fridays. Sometimes when I wanted a copy, all the copies from my local kiosque were sold out by Friday 12:00 and no copies were left. This wasn’t because of a high demand for the paper but because the copies were not delivered to the kiosque – some leftist working for the delivery company had got behind what was in the package and simply annihilated it. In another press shop I asked for that newspaper and almost was kicked out by the shopkeeper, who then got a highly red head and almost wasn’t able to speak properly how much she despised of „people reading such papers“, and she „didn’t want to have to do with such papers“.

    And the Junge Freiheit is long not capable of providing you the entire picture. Articles on general history dealing with the national socialist epoque are quite sparse. I most profited from reading the „Deutsche Geschichte“, a revisionist magazine which appears six times a year. The Editor reported of one case in which shopkeepers were threatened to get their shops burnt down by Leftists for just having the Deutsche Geschichte in its shop! The Editor also organizes meetings with Revisionist experts. Those meetings regularly have to be cancelled, as there are Leftists who „inform“ the hotel owners on what kind of historical views their guests have, and then the hotel clerks refuse to grant access for the referents.

    This is also the way Leftists deal with unwelcome political forces such as „Die Freiheit“ (which internally is, in fact, more liberal than the CDU) or „Pro Deutschland“. These groups are simply unable to find a location to conduct their party meetings at because the location owners always get „informed“ and then act as expected. Nobody can publicly allow himself to be courageous, as reputation can – and will – be immediately destroyed. Would you want to resist a force which is willing to rip you off everything you own and even threatens to harm your home and family?

    The head of the right-wing NPD, Udo Voigt, also once got kicked out of a hotel where he was spending his vacation. The hotel owner’s „explanation“ was that the other hotel guests’ right for an undisturbed stay at the hotel would outweigh the right of Mr. Voigt to stay in the hotel. Furthermore, as a private businessman he was able to decide who he wanted to have business with and with whom not. Mr. Voigt went to a court, which ruled that the hotel owner was right in doing so.
    Such was the state of the German Nation in the past decade, and the actual decade is far from doing any better.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Kairos in RBN Talkshow van Carolyn Yeager

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Carolyn Yeager vertelt ons:

    Ik ben gelukkig om de lezers mee te delen dat Kairos morgen mijn gast op het Revisionistische radioprogramma van het Rapport zal zijn, Woensdag, 27 Juli op de Omroep van de Republiek op Internet (www.republicbroadcasting.org). De programmalucht van 9 a.m. aan de 10 a.m. Centrale V.S. tijd. Dit is het zelfde programma Manfred waarop verscheidene weken verscheen geleden (zie vorige blogpost).

    Zo als u bespreking Kairos en antwoordvragen over de „Aanvallen van Oslo wilt horen,“ stem in morgen. De negen de a.m.V.S. Centrale tijd rond 4 p.m. in veel van Duitsland, enkel is om u een idee te geven.

    Door de manier: Mijn eigen besprekingen met Carolyn zijn nu beschikbaar tenslotte, nadat er sommige technische problemen waren geweest:

    4 juli
    5 juli

    Diesen Beitrag weiterlesen »