Archive
Categories
Recent Comments

    Artikel-Schlagworte: „TE“

    Kairos in RBN Talkshow van Carolyn Yeager

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Carolyn Yeager vertelt ons:

    Ik ben gelukkig om de lezers mee te delen dat Kairos morgen mijn gast op het Revisionistische radioprogramma van het Rapport zal zijn, Woensdag, 27 Juli op de Omroep van de Republiek op Internet (www.republicbroadcasting.org). De programmalucht van 9 a.m. aan de 10 a.m. Centrale V.S. tijd. Dit is het zelfde programma Manfred waarop verscheidene weken verscheen geleden (zie vorige blogpost).

    Zo als u bespreking Kairos en antwoordvragen over de „Aanvallen van Oslo wilt horen,“ stem in morgen. De negen de a.m.V.S. Centrale tijd rond 4 p.m. in veel van Duitsland, enkel is om u een idee te geven.

    Door de manier: Mijn eigen besprekingen met Carolyn zijn nu beschikbaar tenslotte, nadat er sommige technische problemen waren geweest:

    4 juli
    5 juli

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Waarom? Bezinningen over de Slachting van Oslo

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    [Oorspronkelijk gepost door Manfred in het Duits („Warum? “) in de blogkorrektheiten.com zaterdagavond, één dag na Oslo. Vertaling door John Haase en Kairos]

    Ik veronderstel niemand van ons ooit de nachtmerrie van de 24 uren zal vergeten dat een bom in het centrum van Oslo explodeerde. Het feit dat de volgende slachting tegen kinderen werd geleid kan niet met politieke strategie worden verklaard en veel minder door het worden gerechtvaardigd. Ik heb kinderen zelf. Er is geen slechter lot voor om het even welke ouder dan om een kind te verliezen. Ik treur met de slachtoffers en hun families en bid voor hen.

    Deze verwanten – ouders, siblings, vrienden – en het gehele publiek, zolang niet bezig met zelfbevestiging van hun gehouden van concepten vijand, hebben zij een recht het te weten, hoe het over dit kon komen. En ik geloof dat de scène Counterjihad- meer en meer belangrijke dingen over het kan zeggen dan de heersende stromingsmedia, die kunnen en niet meer in dit het afschuwelijke gebeuren van Juli zullen zien, 22ste 2011 dan een reden om hun eigen politiek programma te ageren en dat een rente in het tot zwijgen brengen van hun eigen deel in de processen heeft die totaal normale, vredelievende mensen in radicalisme drijven. Wij kunnen meer zeggen omdat de moordenaar – zo schijnt het – die dichtbij de scène Counterjihad- met zijn politiek programma wordt bevonden.

    Het niet cynische IST daarom, en natuurlijk geen poging om moorden van Oslo dan te rechtvaardigen bij allen, een blik te hebben bij de politieke en sociale tendensen die tot de wrede aanval leidden. In feite, is het noodzakelijk om de Vraag te beantwoorden die wij allen hebben: waarom?

    Wij allen hangen van de beetjes van informatie van de media af en ik moet lezers verzoeken om deze beetjes met scepticisme en wantrouwen te vragen (het is niet onmogelijk dat het gehele ding een „valse vlag“ actie is, gezet op stadium om politieke redenen. Als de verdachte sterft en het wordt onmogelijk om te ontruimen wat in een open hof gebeurde het een sterke wenk voor het om zulk een ding zou zijn te zijn.). Dit zei en daarom zeer cautios, zien wij – als wij de officiële bouw om waar veronderstellen te zijn – het volgende beeld:

    De moordenaar was een eenzame dader (als de niet bevestigde rapporten van een tweede mens waar zijn dan het waarschijnlijk een vorm van „folie-á deux’as is die wij van de dodende fuif van Akelei hebben gekend). Hij was een eenzame dader in de zelfde betekenis die linkse radicale Marinus van der Lubbe, die aanstak Reichstag in 1933 een eenzame dader was. De nationale socialisten die, zoals algemeen bekend, worden geprobeerd om de Communistische Partij van het te beschuldigen – minstens vergeefs was deze poging (wij kunnen reeds voorzien dat de Duitse media, na sceme van 1933, de aanvallen van Oslo aan diabolize counterjihadism zullen gebruiken). De brandstichter van Reichstag kwam uit een ultra links milieu en zijn ideeën waren echt een mengsel uit anarchistische en communistische hutspots, maar tezelfdertijd was hij een gebarsten omhoog solitair die geloofde dat in een hopeloze situatie – aangezien Nazis reeds verantwoordelijk waren – hij moest fortuin met een handeling van wanhoop veranderen.

    Vergeleken bij van der Lubbe, die één of andere vorm van politieke rationaliteit (en doodde geen mensen) kon verklaren, is Breivik enkel krankzinnig. Weinig zijn wij van de moordenaar van Oslo op de hoogte – een „Witte Nationalist“, die het Recht, maar haat Nazis wilde verenigen en Churchill, een „conservatieve Christen“ bewondert wie een freemanson tezelfdertijd is – emphazises het beeld van verwarring en desorientation dat reeds door de misdaad wordt geschilderd.

    Als het waar is wat zij schrijven, speelde Breivik een actieve rol in de commentaarsectie van de mohammedanisme-kritiserende Noorse website document.no tot laatste oktober, waarna verdween hij van de conservatieve Web-gemeenschap. De draden die Internet Groep samenhouden zijn veel dunner dan zij die echte vrienden aan elkaar binden. Het isoleren van van zelfs deze tere banden aan andere conservatieven toont vrij goed aan dat hij niet toegankelijk anymore voor iedereen was wie hem uit zijn plannen zou kunnen kunnen hebben spreken. In feite, wijst zijn duidelijke persoonlijkheidswanorde erop dat hij waarschijnlijk niet uit het wilde worden gesproken en zodat begon zijn definitieve afdaling in waanzin, wat zo vreselijk op Vrijdag 22 van Juli tot uiting kwam.

    Maar zijn politieke meningen vóór dit keer, aangezien wij van zeer weinig kunnen opnieuw opbouwen die gekend is geworden, zijn alles maar irrationeel. Voor hem de politieke voorzijde die van belang was was niet tussen kapitalisme en collectivisme, maar tussen nationalisme en internationalisme. Dit is niet ver vanaf wat ik me in mijn analyse van sociaal dominante metaideology zei die alle niet liberale en niet-socialistische, id est niet utopian politieke posities liquideert.

    Het is niet krankzinnig bij allen om erop te wijzen dat politiek, „wetenschappelijk“ en de media elites van praktisch elk westelijk land aan utopian ideal is bezweken, namelijk een één-wereld-utopie die aan ons door zijn verdedigers als paradijs van harmonie, vrede, rechtvaardigheid en tolerantie wordt voorgesteld. De waarheid is een minder een beroep doend: de weg aan deze moedige nieuwe wereld is bedekt met de ontmanteling van onze volkeren en hun natiestaten, de dood van onze culturen, en openlijke afschaffing van democratie en individuele vrijheid. Dit is geen gekke samenzweringstheorie van de rechtse krankzinnige rand. Dit is officieel beleid. Zeer vaak één moet slechts licht op de ideologische mist van oorlog blazen die vandaag politieke toespraak is en de richting waar wij worden geleid te ontruimen allen wordt.

    Allen voor het grotere goed natuurlijk. En aangezien zij die tegen de goede kerels vechten de slechte kerels door gebrek zijn, kennen deze ideologie en zijn minions geen tolerantie voor hun tegenstanders.

    Aangezien wij die aan de resultaten van linkermetaideology ons lijden tegen de bloei van zijn agenda verzetten omdat wij allen aan goed dat kennen zal dit in een moeras van chaos, geweld beëindigen, en de degeneratie, onze weerstand moet worden verpletterd: door ons recht op vrije toespraak te beperken, door de pers te censureren, door ons aan altijd aanwezige propaganda bloot te stellen. Door onze nog enigszins democratische natiestaten ten gunste van supranationale politieke entiteiten voor onze ogen net te ontkrachten. En als dat alles nog niet genoeg is: door zuivere kracht.

    Whoever denkt dat de hevige politieke actie afschuwelijk is omdat in een democratie iedereen mensen van zijn oorzaak mag overtuigen door vreedzame middelen verblijft niet duidelijk op deze planeet.
    Hij leeft in middel-gecreeerd merk-gelooft. In dit dreamworld wordt de constante en systematische schending van de politieke rechten van de linkerzijdevijanden of genegeerd totaal of zelfs als overwinning in eeuwigdurende „Kampf gegen Rechts“ gevierd (een state-funded campagne tegen het politieke recht, de uitdrukkingen vertaalt letterlijk: De „bestrijding van het Politieke Recht“. Nauwelijks moet ik vermelden dat „juist“ is wat elites zeggen het is). In Duitsland is het mogelijk om zelfs liberale partijen zoals „Matrijs Freiheit“ (Vrijheid) en mild conservatieve degenen zoals „ProDeutschland“ (voor Duitsland) als Nazis aan de kaak te stellen. Dit maakt om het even welk soort onmogelijk het zinvolle politieke een campagne voeren vrijwel. Slechter nog, stellen elites dit antidemocratische bacchanaal aan ons voor als strijd voor democratie. Het niet wordt meer orwellian dan dit.

    Om het even welke fundamentele oppositie tegen immigratie, islamisering, ooit-toeneemt belastingen is om nog een ander nutteloos utopian project of overdracht van soevereine rechten van ons land naar unelected bureaucraten van de Europese Unie te financieren verdronken in een golf van leugens, zinspelingen en ongecompliceerde beledigingen. Dit is niet ondanks maar becauce van het feit dat de bovengenoemde oppositie het advies van de meerderheid van de mensen in elk Europees land vertegenwoordigt. Deze niet tastbare meerderheid moet van het vinden van een kristallisatiepunt worden gehouden, tenzij het politiek tot uiting komt. Dit is de reden voor „Kampf gegen hierboven vermelde Rechts“ (strijd tegen het Recht) en dit is achter de agenda van de opgezette media, elke opgezette politieke partij, elke officiële instelling en liberale ideologische vergiftfabriek wij waarsoms zo flatteringly naar als „menswetenschappen“ verwijzen.

    Dit maakt het aan unterstand gemakkelijk waarom sommige mensen tot politiek geweld zijn toevlucht nemen. Als de overheid van zijn tegenstanders om volgens democratische rulebook eist te handelen maar er niet in slaagt om het zelfde in ruil daarvoor te doen is het geweld het onvermijdelijke resultaat. In het verleden, toen de linkerzijde aan onderdrukking zelf leed zeer goed kende het deze verbinding. Tegenwoordig, aangezien zij of hun pseudoconservative of pseudoliberal substituten in macht zijn bewijzen zij boven een twijfel dat de macht zij bederft die het hanteren.

    Tijdens de laatste jaren, heeft de haat regelmatig onder conservatieven opgebouwd, anti-globalists en die kritiek van islam. Deze haat is geen haat tegen islam. Het is een leugen om voor te stellen dat wij racisten zijn die vreemdelingen en moslims haten. Onze haat wordt geleid tegen een kartel van potentaten die geen achting voor de democratische die regels houden, verraad op schaal begaan nooit in de loop van menselijke geschiedenis wordt gezien, en de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen omwille van de hun pompeuze ideologie en zelfs voor hun eigen ondiep eigenbelang offeren.

    Dit verklaart waarom een radicale mohammedanisme-criticus probeert om geen moslims te doden maar socialisten in plaats daarvan overneemt. Mijn politieke horizon slaagt nochtans, er niet in om de vraag te beantwoorden waarom hij kinderen en niet politici moord. Dit probleem moet door psychiaters worden opgelost.

    De media die een belangrijke sluitsteen van het voornoemde machtskartel deze kwesties niet bespreken zijn zullen. Zij zullen houden vertellend hun leugens, en de gebeurtenissen van Oslo helpen hen zeer dit te doen.

    Ja, is het waar! De haat onder de onderdrukte oppositie is reusachtig zodanig dat het slechts een kwestie van tijd was tot somebody drastisch iets zou doen. Het is nauwelijks verrassend dat de eerste man over de bovenkant van eerder onstabiele mening is, onbekwaam om zijn gevoel te controleren. Om het bot te zetten: een psychopaat. Dit verklaart bijna volledige irrationality en de krankzinnigheid van de slachting van Oslo.

    Men moet niettemin toevoegen: de zieke meningen zullen altijd een oorzaak vinden die hen helpt hun waanzin rationaliseren. Het conservatisme dient net zo goed als Mohammedanisme of een andere Ideologie. Denk enkel aan Sauerlandgruppe (een moslimterroristencel van het etnische Duits zet wie om een aanval plande en gebouwde bommen maar uiteindelijk geen schade veroorzaakte omdat hun plannen door veiligheidsautoriteiten foiled waren).

    Het is hoogst waarschijnlijk dat de Duitse media zullen beginnen de scène Counterjihad en al het andere demonizing die niet zelfs meer in komende maanden wordt verlaten. Zij zullen zeker de haat ontdekken die wij zo overvloedig voelen. Het zou van onze kant ontkent het stomp zijn. Natuurlijk, a groep mensen zal waarschijnlijk hatefilled psychopaten aantrekken.

    Nochtans, is deze haat (behalve de moordenaar) niet de haat van mensen die aan een haat gevulde ideologie voor zijn eigen belang maar de haat van mensen bezwijken die normaliter pijlers van de maatschappij zouden zijn, maar nu de vernietiging van deze maatschappij door verraderlijke elites moeten getuigen.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Op de Aanvallen van Oslo

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    van Kairos

    Eerst gepubliceerd op 23 Juli, 2011 als Zu hol Anschlägen in Oslo

    Verscheidene Bronnen hebben beweerd dat de Noorse moordenaar Anders Behring Breivik Fjordman was.

    Deze eis is verkeerd!

    Baron Bodissey van „Poorten van bovengenoemd Wenen“, dat echte Fjordman verschillend kijkt en in contact met hem (de Baron) tijdens en na de aanvallen was.

    http://fjordman.blogspot.com is een oude Blog van Fjordman, Breivik niets heeft met het te doen.

    Men zegt dat Breivik voorstelde lezend Fjordmans „Verslaand Eurabia „en andere meningen van het moordenaarsgeluid alsof hij door Fjordman werd beïnvloed, ook. En zij klinken redelijk.

    Zo is de vraag waarom de media gedetailleerd hen antwoorden. Is het om een verbinding in volkeren hersenen tussen anti globalistic, nationalistische en counterjihadistic meningen en een afschuwelijke misdaad te vestigen? Omdat wanneer zij net genoeg over meningen van de kwaaddoener hebben gemeld, dan het onbelangrijk zal worden dat de misdaad had bekijkt geen verbinding aan dit. Dan zullen de mensen „het weten“: De nationalisten doden kinderen.

    Waarschijnlijk in Noorwegen vond een „valse vlag“ actie plaats.

    Geen Europese Nationalist kan onschuldige kinderen slachten! Wij worden gemaakt tot een zondebok!

    Zelfs zouden de nationalisten die door de afschuwelijke situatie van onze geboortelanden werden geradicaliseerd en niet van het doen van geweld terugwijken, nooit kinderen, vooral kinderen van hun eigen land aanvallen.

    Men kan het van deze vervalste alleen verbinding zien in welk soort schijnwerper zij ons willen worden bewogen. Zij beweren werkelijk dat iemand wie over collectivisme kritiek is een vakantiekamp van de arbeidspartij zou kunnen aanvallen.

    Dat is enkel ziek en doend walgen!

    Spoedig – wij kennen reeds dit mechanisme – elke het vragen van de officiële versie van de misdaad zal als „spot van de slachtoffers“ worden aan de kaak gesteld en iedereen wie deze versie niet gelooft zal als „samenzweringstheoreticus worden gedenigreerd.“

    Wij cann veronderstellen dat zij de misdaad zullen exploiteren om een wig tussen de conservatieve krachten in Europa te drijven.

    Elke counterjihadist die onmiddellijk geen nationalisme zal veroordelen zal een verdachte zijn.

    In vrees om hun „betrouwbaarheid“ en reputatie los te maken veel liberale counterjihadists en „schoon verslag“ – de conservatieven zullen bij het zich spel aansluiten en zullen hun nonviolence en peacefullness aan onze kosten aantonen.

    http://fjordman.wordpress.com/ zal zich niet bij dit spel aansluiten.

    Wij zullen geen nationalisme, kritiek van multiculturalism en collectivisme veroordelen, omdat deze kritiek niet tot ons hevige misdadigers maakt. Wij zullen niet echte Fjordman veroordelen omdat hij niets heeft met deze misdaad te doen.

    En enkel voor het verslag: Natuurlijk zijn de misdaden zoals één Breivik (als hij het deed en deze persoon werkelijk) bestaat afschuwelijk en niet te verontschuldigen. Niets is slechter dan berokkenend kinderen. Maar die acties te hoeven wij niet om, niet vooral door bevel van de Linkerzijde te veroordelen. Aan condem maakt dergelijke acties deel uit van de Europese traditie.

    Wij zullen toestaan niet dat deze wrede misdaad als wapen tegen ons zal worden gebruikt en daarom wij enkel zullen verwijzen naar deze verklaring telkens als men aan probeert.

    Onze gebeden zijn met de Noren die gehouden van degenen verloren. Wij zullen proberen helpen onderzoekend deze zo goede misdaad aangezien wij kunnen en wij zullen verhinderen dat een inconsisting versie van de misdaad als propaganda door leftists wordt geëxploiteerd.

    Een verzoek aan de lezers: Gelieve te doen uw beste deze tekst verzenden vooruit, het posten aan uw vrienden en een verbinding op plaatsen zetten u surfe

    En verzamel elke informatie over dit incident. Sinds de eerste dagen en de weken zijn er nog – volgens ervaring – sommige lekken. Wanneer zij worden gesloten blijft geen grote kans om de officiële versie te kritiseren.

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Voor Maandag, ben ik op-Lucht

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Voor Maandag, 4 Juli, zal de Omroep van de Republiek me interviewen.

    Het Revisionistische Rapport van Yeager van Carolyn: Mon-Fri, 9 a.m. aan de 10 a.m. Centrale V.S. tijd; De Omroep van de republiek: Juli 8 4-juli, Gast Manfred Kleine-Hartlage, auteur van Jihad System: Hoe het Mohammedanisme werkt en van de Web blog Duitse Meningen eigenaar.  Maandag en Dinsdag zonder twijfel, misschien meer. Stem in levend en sluit me aan bij de bespreking.

    Luister!

    Diesen Beitrag weiterlesen »

    Overzicht – Gerd Schultze-Rhonhof: „1939 – de Oorlog met Vele Vaders“

    [Machine translation. No liability for translation errors. Machine vertaling. Geen enkele aansprakelijkheid voor vertaalfouten.]
    Comments in English, please. View original article

    Schultze-Rhonhof: 1939 - Der Krieg, der viele Väter hattedoor Manfred Kleine-Hartlage, eerste uitgegeven 24 oktober, 2009: Gerd Schultze-Rhonhof: 1939 – Der Krieg, der viele Väter hatte.

    Herziene vertaling door Oorlog Blogger,

    [Update 28 september, 2011: De oorlog Blogger heeft een video met de volgende tekst veroorzaakt. Zo als u video’s verkiest, klik hier!]

    Men schaadt niet teruggetrokken Bundeswehr belangrijk-Algemene Gerd Schultze-Rhonhof, die leadup aan de Tweede Oorlog onderzoekt van de Wereld als men hem een revisionist etiketteert. Die, echter, wie het etiket gebruiken aangezien een beschuldiging zich van de ideologic traditie bewust zou moeten zijn die zij zich zo doende bij hebben aangesloten: De „revisionisten“, deze waren de mensen binnen SPD (op dat ogenblik: Socialistische Partij van Duitsland) van Augustus Bebel en later in alle andere Marxistische organisaties die wilden herzien (van Latijn re-videre-aangaande: de blik opnieuw) en verbetert het onderwijs van Marx en Engels. In landen waar de communisten aan macht het stigma van het „kwamen revisionisme“ moest als de plaag worden vermeden als slechts omdat op bepaalde ogenblikken de zuivere beschuldiging kon kosten de verdachte zijn hoofd.

    De wetenschappelijke vooruitgang, echter, is afhankelijk bij de constante revisie, op nieuwe benaderingen en het vragen van vertrouwde perspectieven en gevestigde paradigma’s. Het woord „revisionist“, indien gebruikt als reproach, diskwalificeert slechts zij die het gebruiken, niet degenen het moet etiketteren. Voor die, kan het goed een eretitel zijn.

    Natuurlijk, niet is elke revisie, ongeacht de wetenschappelijke discipline, nuttig enkel omdat het één zulke is. Het moet met het bestaande gegevens of bronmateriaal compatibel zijn en zijn explantory macht zou het gevestigde theoretische paradigma minstens moeten evenaren. Door te bepleiten debatteert het idee dat de Tweede Oorlog van de Wereld „vele vaders“ schultze-Rhonhof had tegen een mening van geschiedenis (die de professionele historici binnen hun handel op a lot more onderscheiden manier dan afschilderen wordt het binnen voorgesteld, bijvoorbeeld, schoolboeken of nieuwstijdschriften) wat als volgt kan worden samengevat:

    Reeds streefde het Duitse Imperium (vóór 1914) voor Duitse overheersing van minstens Europa en, indien mogelijk, de gehele wereld. Na de nederlaag in de Grote Oorlog, was deze die wens, door een Sociale Darwinistische ideologie wordt gesteund, het programma – in gematigde en radicale varianten – van het Duitse Recht, radicaalst opgenomen in Hitler en zijn partij van Nazien. Hitler van bij het begin wilde de machtsbasis van Duitsland door de opeenvolgende verwijdering van naburige staten uitbreiden om de sterkte te bereiken om tegen Grote Bevoegdheden te vechten, Frankrijk en Groot-Brittannië onbruikbaar te maken, de Sovjetunie te vernietigen, daardoor bereikend „Lebensraum“ voor Duitsers en misschien de basis voor een oorlog tot stand te brengen tegen Amerika en zo definitief aan wereldoverheersing naar voren te schuiven.

    Het fascinerende element van deze mening van geschiedenis is – zelfs alvorens het over bronnen en feiten komt – zijn verhalende structuur: er is een duidelijke scheidslijn tussen goed en kwaad, en er is een suspensekromme: Het kwaad wordt opgebouwd tot het bijna wordt, maar slechts bijna, het overweldigen, dan in zijn plaats door een klein Gallisch dorp – het Verenigd Koninkrijk – wordt gezet en definitief door een onversaagde witte ridder, Amerika vernietigd. En er is een moraal van het verhaal.

    Deze structuur is extra vertrouwd: enerzijds, beantwoordt het aan dat van een sprookje, anderzijds – met beweging veroorzakend van de definitieve slag tussen goed en kwaad – aan dat van de Apocalyps. Natuurlijk, betekent dat niet dat het niet kan waar zijn. U moet enkel bewust zijn in welke mate deze gevestigde mening van geschiedenis de verwachtingen van kwaliteitsliteratuur ontmoet, en in welke mate het quasi-godsdienstige behoeften dient.

    Vele jaren geleden voetgangers werden verlokt in een val door [de Duitse versie van] „Verborgen Camera“ door een voorbijganger, blijkbaar met een in hand kaart wie om richtingen aan het station vroeg en de unknowing testonderwerpen had de manier op zijn „kaart“ verklaren, die in feite een professioneel scherp patroon voor kleding van een Duits Diy- tijdschrift was. De dialogen die waren iets in die aard voortvloeien:

    „Zo, moet u nu gaan rechtstreeks langs hier…“
    „Bij garen `’?“
    „Ja, en herstel dan hier…“
    ` Naar ` zak `?“
    „Ja, ja. En verlaten draai.“
    „` Die Knoopsgat ` overgaan’?“
    „Precies…“

    De bereidheid om de aangeboden definitie van een situatie (in dit geval het patroon als „kaart“) goed te keuren aangezien „waar“ zo sterk kan zijn dat de duidelijke inconsistentie met deze definitie eenvoudig niet wordt waargenomen. En geloof niet dat deze bereidheid tot de verraste onderwerpen van „Verborgen Camera“ beperkt is.

    Bijvoorbeeld, jarenlang was ik overtuigd geweest dat het zogenaamde hossbach-Protocol van 5 November 1937 Hitler verklaring van zijn bedoeling bevatte om een globale oorlog te lanceren, en zoals zulke bewezen van de juistheid van de bovenvermelde mening van geschiedenis. En ik had het protocol meerdere keren gelezen: het bevatte Hitler aankondiging om Tsjecho-Slowakije en Oostenrijk, overwegingen aan te vallen in welke omstandigheden zulk een aanval zou kunnen worden uitgevoerd en ramingen van hoe de andere bevoegdheden zich zouden gedragen. Het was een ernstig genoeg document voor de vervolging bij de proeven van Nuremberg, die inderdaad over de last van de planning van een „agressieve oorlog“ waren. Het zeker was een belangrijk bewijsmateriaal, maar niet een bewijs van een algemeen plan voor wereldoverheersing. Hoewel ik beter zou moeten het geweten hebben, was het slechts de analyse van schultze-Rhonhof die me aanspoorde om het zorgvuldiger te lezen. Dit is enkel een voorbeeld van hoe sterk kan zijn de invloed van een blijkbaar duidelijke interpretatie, en hoe nuttig het soms „kwesties moet opnieuw overwegen „.

    Schultze-Rhonhof begint blijkbaar van de veronderstelling dat er geen algemeen plan was, en dat Hitler het buitenlandse beleid, vooral, op de bijzondere tactische overwegingen van het ogenblik gebaseerd was, en hij de stadia van dat buitenlandse beleid kenmerkt. Geen twijfel wordt deze veronderstelling gesteund door Hitler en zijn beleids‘ onregelmatig karakter, door de vaak extreme schommelingen en de omkeringen, door zijn neiging voor improvisatie en over het algemeen chaotische aard van de besluitvorming in de staat van Nazien.

    Het tegenovergestelde standpunt van de overheersende interpretatie van geschiedenis, dat van Hitler die bij strikt dogmatisme van theorie hebben zich aangesloten, strategie en planning met maximaal opportunismepraktijk, tactiek en gedrag bevat latente contraditions; de twee delen van deze mening passen niet foutloos samen. Het te hoeven niet verkeerd zijn, maar ik kan niet zien wat tegen het overwegen van het alternatief spreekt dat Hitler hoofdzakelijk op basis van tactische overwegingen zou kunnen gehandeld hebben. Misschien aan hem, was het meer over zijn eigen die plaats in geschiedenis dan over de totstandbrenging van de ideeën die hij in „Mein Kampf“ in 1924 had bepaald, en misschien hebben de gedachten worden geschreven onderaan daarin meer het karakter van een reservoir van ideeën waarin hij kon onderdompelen toen de behoefte zich voordeed, maar wat hij ook kon negeren aangezien hij tevredenstelde.

    Opmerkelijk, op een aangrenzend onderzoeksgebied, namelijk die bestaat er Onderzoek van de Holocaust, woeste oppositie tegen de „intentionalist“ theorie door brede banen van het publiek wordt geëigd, en het doet dit in het centrum van het gebied, niet op de periferie. Vooral prominent is Hans Mommsen’s de interpretatie van het besluitproces dat uiteindelijk in de Holocaust resulteerde, als proces genoemd „cumulatieve radicalisering“. Het regime van Nazien – dit is de thesis kortom – had zich in beperkingen verward die meer en meer radicale benaderingen als gevorderde tijd zelf eisten, definitief beëindigend met de „Definitieve Oplossing“. Ik geloof het aangewezen is om het idee van een gelijkaardige geleidelijke radicalisering voor het buitenlandse beleid van het regime, op zijn minst als hypothese goed te keuren. In deze context, Hitler neemt Sociale Darwinism de zelfde rol aangezien het antisemitisme in de structuralist interpretaties van de Holocaust doet: dat is de rol van een algemeen ideologisch kader waarzonder de recentere ontwikkelingen inderdaad ondenkbaar zouden zijn, maar dat op zichzelf is geen adequate explanans is.

    Natuurlijk, maakt schultze-Rhonhof meer impliciet die veronderstellingen eerder dan uitdrukkelijk. Hij heeft niet de ambitie om een even uitvoerig tegenvoorstel tot stand te brengen om zich het gevestigde historische verhaal te verzetten; de theoretische overwegingen in het algemeen zijn minder zijn zaken. Hij probeert om de situatie vanuit het perspectief van elke acteur (Hitler, de Europese bevoegdheden, het Duitse algemeen, de Duitse mensen) te beschrijven, en hun acties te begrijpen bij een algemeen beeld aan te komen. Dit is de sterkte en de zwakheid van zijn benadering.

    De zwakheid is duidelijk in die zin dat een plaatsanalyse in elk geval niet de consistentie van de gevestigde mening van geschiedenis bereikt. Fundamenteel, laat de auteur het aan zijn lezer over om te besluiten waarin theoretisch kader hij zou plaatsen wat hij heeft geleerd.

    Wat de auteur, echter bereikt, de omvang van de kennis, de ervaringen en de verwachtingen van de historische actoren aan de lezer moet voorstellen: Zij die in de naoorlogs era groeiden kunnen het existentiële belang nauwelijks veronderstellen dat de kwestie van nationale minorites had. In de tijd na de Grote Oorlog kon men zijn baan verliezen, eenvoudig worden verdreven voor het zijn worden verstoten of worden gedood het lid van een nationale minderheid; en aangezien het recht op zelfbeschikking van Duitsers in vooral lage achting door de Bondgenoten werd gehouden, en de grote delen van gebieden met hoofdzakelijk Duitse bevolking aan buitenlandse naties werden overhandigd, was het Duitsers die zeer vaak de slachtoffers van dergelijke praktijken waren. Ook, zullen weinig mensen weten dat het idee van „Lebensraum“ op dat ogenblik noch een specifiek Nazi noch Duits concept was. Eigenlijk, waren dergelijke ideeën de stichtingen van veel koloniaal beleid. De grote koloniale bevoegdheden, natuurlijk bejammerden niet het gebrek aan „leefruimte“, want zij het probleem voor zich hadden opgelost. Dat in naties zoals Duitsland, maar ook Polen (!) de mening was wijdverspreid dat een dringend probleem moest worden opgelost was het resultaat van deze overheersende strook van gedachte in Europa.

    Natuurlijk, ontmoetten de concepten „Lebensraum“ vruchtbare gronden in Duitsland waar de Britse hongerblokkade zelfs daarna de Wapenstilstand van 1918 in de dood van tot miljoen burgers had geresulteerd en zo geloofwaardigheid aan de thesis van „mensen zonder (genoeg) ruimte“ gegeven (vooral industriële middelen en landbouwruimte) die anders nooit dergelijke populariteit zou bereikt hebben. Dit ook is het boek van een punt schultze-Rhonhof probeert om de lezer van eraan te herinneren. Zijn afbeelding van de Bondgenoten bij Versailles en de daarna toegewijde onrechtvaardigheden heeft niet de functie van het dienen als goedkope tegenstelling, maar dient om de achtergrond te illustreren waartegen het beleid werd overwogen en terug toen aan die geboren van recentere generaties werd ondernomen.

    De liefde van de auteur van detail leidt tot vele inzicht dat stof tot nadenken geeft. Bijvoorbeeld die, velen wie kwesties met betrekking tot WW2 behandelen kennen de zin aan Hitler wordt toegeschreven waarin hij verklaart:

    „Mijn enige vrees is dat één of ander varken een voorstel voor bemiddeling op het laatste ogenblik!“ indient [„Ich habe nur Angst, dass mir im letzten Ogenblik irgendein Schweinehund einen Vermittlungsvorschlag vorlegt. „]

    De verklaring is van Hitler toespraak voor het Duitse Hoge Bevel op 22 Augustus 1939, en in zijn ontroering is het op maat gemaakt om worden gepopulariseerd en voltooit het beeld van een dictator die constant op oorlog aandrong.
    Het had altijd me verrast dat Hitler zulk een vies taal voor het boog-conservatieve Hoge Bevel zou moeten gebruikt hebben zonder consternatie te veroorzaken, en ik had het van als een bijproduct van de schadelijke invloed van het nazi-Regime geschreven die tot een daling zelfs van de manieren van de hoogste Pruisische ambtenaren leiden. Schultze-Rhonhof maakt nochtans een aannemelijk geval voor de theorie die niet alleen deze zin nooit geuit zoals zulke was (niet zelfs in de geest van de verklaring), maar dat de versie van het protocol van de toespraak in kwestie een vervalsing is die aan de vervolging bij de Proeven van Nuremberg werd gelekt om het Duitse algemeen collectief voor de uitbarsting van de oorlog verantwoordelijk te maken.

    Met betrekking tot de ontvangst van het boek is de wreedheid verbazend waarmee de kernthesis – dat de Tweede Oorlog van de Wereld „vele vaders“ had – wordt uitgedaagd: minder zo door de ambacht van historici die, zoals verwacht, het werk van een buitenstaander (schultze-Rhonhof is geen historicus) negeerden, maar specifiek door recensenten van FAZ – en de kranten van de „Rand“ die de kans nogmaals gebruiken om voedsel aan de verdenking dat te geven zij het media systeem op de zelfde manier zoals CDU/CSU dienen dien het politieke systeem: als zuivere vervangmiddelen voor conservatisme. Interessant, de vraag of wat de auteursstaten is de waarheid van geen belang aan de twee overzichten is. Een hogere prioriteit schijnt om bij het handhaven van een bepaald soort officieel historisch verhaal wegens redenen nationaal onderwijs [Volkspädagogik] worden geplaatst, en zij het door de auteur te belasteren als persoon en hem te duwen – wat anders? – in de juiste hoek [in het Duits, worden de middelen van de juiste hoekmetafoor u geëtiketteerd Neonazi].

    Ironisch, is het argument dat de Tweede Oorlog van de Wereld vele vaders had verre van het zijn een „legende“, aangezien de FAZ recensenteisen:

    Er is geen ernstig geschil onder historici dat het Verdrag van Versailles een slecht ontwerp was dat Duitse wraakinspanningen waarschijnlijker leverde; dat Polen was een agressieve macht die zijn vele ongelooflijk brutale etnische minderheden behandelde; dat Tsjecho-Slowakije protratced haar minderheidskwesties aan de jaren ’30 en maakte zich een eerste vlek van het klassenprobleem worden; dat Polen zou eerder een oorlog met Duitsland dan om het even welke concessies in de kwesties van Danzig doen en van de Gang, en dit ondanks het feit riskeren dat de vrij gematigde Duitse eisen van eind 1938 en begin 1939 bevatten geen territoriale eisen tegen Polen en naar voren niet met uiteindelijke bedreigingen maar na jaren van Duits-Poolse samenwerking in een stijl werden gebracht aangezien het tussen vriendschappelijke landen gebruikelijk is.
    En de thesis dat Groot-Brittannië en zijn waarborg aan Polen en Frankrijk met zijn lege beloften van militaire steun de koppigheid versterkten van Polen, en misschien opzettelijk zo, is minstens waardig van bespreking. Vele vaders, inderdaad.

    „Maar een minuut,“ het typische bezwaar, „wacht gaat zijn de acties niet ojectively zonder betekenis van de andere Europese bevoegdheden na Hitler stijgings macht aangezien Duitsland een oorlog voor „Lebensraum“ ging beginnen in elk geval, zoals die in „Mein Kampf“ worden geschreven?

    Nr, niet wat betreft Polen. Polen kon regelingen met Duitsland gemaakt hebben zelfs zonder het bij Pact zich aan te sluiten anti-Comintern; Schultze-Rhonhof gaat naar één of andere lengte dit punt verduidelijken, en ik ken van geen historici die bezwaar hebben gehad tegen zulk een mening. De kwestie van of het gevolg van zulk een begrip een grote oorlog (tegen Frankrijk, Rusland of whoever) zou geweest zijn, kan in al eerlijkheid niet worden beantwoord. Het gemak, echter, waarmee het door het gevestigde historische verhaal wordt bevestigd kan nochtans minder het resultaat van onweerlegbaar bronbewijsmateriaal zijn maar eerder gebaseerd die op de interpretatie door het grote verhaal van stijging en val van de knappe duivel Hitler wordt aangeboden, die reeds in 1923 wist wat hij in 1943 zou doen. Het zuivere bestaan van zulk een „volledige“ verhaal schijnt als een kant-en-klaar bed waarin één eenvoudig moet springen om met zoete dromen te rusten.

    Of dit verhaal een goede kaart vormt of enkel gelijk aan een ander vals patroon van garen is, moet dat voor everbody zelf beslissen. Schultze-Rhonhof ook beantwoordt die vraag uiteindelijk niet. Hij schudt de aannemelijkheid van de heersende interpretatie van geschiedenis in sommige details door de plaats en tactische factoren in Duits buitenlands beleid in de schijnwerper te zetten, maar hij biedt geen overtuigende interpretatie van van hem aan. De sterkte van het boek van levendig het leiden van de lezer in de vreemde wereld van de tussenoorlogse periodeperiode wordt betaald voor door bepaalde short-sightedness van de algemene interpretatie van het boek. De wens van de auteur om een most likely te éénzijdig perspectief van geschiedenis te verbeteren brengt beurtelings vooruit een mening met blinde vlekken van zijn.

    Niettemin: Het werk biedt een rijkdom aan belangrijke details aan die aan de deskundigen maar niet aan het grote publiek gekend zijn, en geen die u het waarschijnlijkst elders in zulk een dichtheid en duidelijkheid zult vinden. Daarom is het lezend de moeite waard en veroorzaakt de lezers‘ overpeinzing en verdere vragen. Niet meer, geen minder.

    Diesen Beitrag weiterlesen »